การดำรงอยู่ในความคิดหรือในฐานะมโนทัศน์ซึ่งไม่มีตัวตนทางกายภาพหรือรูปธรรม ในทางตรรกวิทยา หมายถึงมโนทัศน์ที่เกิดจากการสกัดเอาลักษณะร่วมออกจากตัวอย่างเฉพาะต่างๆ

สมมติฐานที่ว่าปัจจัยทางชีวภาพ เช่น ยีนของบุคคล เป็นตัวกำหนดพฤติกรรมหรือการเปลี่ยนแปลงของบุคคลนั้นอย่างสมบูรณ์

ทัศนะทางอภิปรัชญาในปรัชญาชีววิทยาที่ว่าลักษณะที่ซับซ้อนของมนุษย์ (เช่น ความฉลาด หรือศีลธรรม) สามารถลดทอนลงเหลือเพียงรหัสพันธุกรรม

ทัศนะที่ว่าเจตจำนงเสรีและนิยตินิยมเป็นแนวคิดที่เข้ากันได้ และเป็นไปได้ที่จะเชื่อในทั้งสองสิ่งโดยไม่ขัดแย้งกัน

รูปแบบหนึ่งของสรรพวิสัยนิยมที่โต้แย้งว่านิยตินิยมเป็นจริง แต่เรากระทำ "อย่างอิสระ" เมื่อการกระทำเกิดจากความปรารถนาของตัวเราเอง

ข้อเสนอที่ว่าเสรีเจตจำนงและนิยตนิยมสามารถเข้าคู่กันได้ และเป็นไปได้ที่จะเชื่อในทั้งสองอย่างโดยไม่ขัดแย้งทางตรรกะ

ข้อเสนอที่ว่าทุกเหตุการณ์ รวมถึงความคิดและพฤติกรรมของมนุษย์ ถูกกำหนดทางสาเหตุโดยห่วงโซ่ของเหตุการณ์ก่อนหน้าและกฎธรรมชาติอย่างไม่ขาดตอน

การทดลองทางความคิดที่บรรยายถึงปัญญาญาณที่รู้ตำแหน่งและโมเมนตัมที่แม่นยำของทุกอะตอมในจักรวาล ณ ชั่วขณะหนึ่ง และดังนั้นจึงสามารถทำนายอนาคตทั้งหมดได้อย่างสมบูรณ์แบบ

<p class="text-sm text-gray-700 dark:text-gray-300" x-text="def.ai_suggested_thai_definition" style="font-size: 14px;">ทัศนะทางปรัชญาที่เชื่อว่าเหตุการณ์ทั้งหมด รวมถึงการเลือกทางศีลธรรม ถูกกำหนดอย่างสิ้นเชิงโดยสาเหตุที่มีอยู่ก่อนหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นิยัตินิยมแบบแข็งยืนยันว่าแนวคิดนี้ขัดแย้งกับเจตจำนงเสรีและความรับผิดชอบทางศีลธรรม</p>

คำศัพท์ของคานท์สำหรับความจริงที่ดำรงอยู่เป็นอิสระจากการรับรู้ของเรา มันคือ นูเมนอน ซึ่งไม่สามารถหยั่งรู้ได้ ตรงข้ามกับ ปรากฏการณ์ (สิ่งที่ปรากฏ)

วัตถุแห่งความเข้าใจ/ปัญญาเท่านั้น แยกจากวัตถุแห่งผัสสะ ภายหลังโชเปนเฮาเออร์ระบุว่าสิ่งในตัวมันเองคือ "เจตจำนง" (Will)

ขบวนการทางปรัชญาและการเมืองที่โต้แย้งว่ามีความเชื่อมโยงกันระหว่างการกดขี่/ขูดรีดผู้หญิงกับการกดขี่/ขูดรีดธรรมชาติ โดยวิพากษ์แนวคิดทวิภาคแบบปิตาธิปไตย (วัฒนธรรม/ธรรมชาติ, ชาย/หญิง) ที่ด้อยค่าทั้งผู้หญิงและสิ่งแวดล้อม

การคงอยู่หรือดำรงอยู่ตลอดไปโดยไม่มีจุดเริ่มต้นหรือจุดสิ้นสุด ในทางอภิปรัชญาหมายถึงสภาวะที่อยู่เหนือกาลเวลา (timeless) มากกว่าเป็นเพียงการดำรงอยู่เป็นระยะเวลาอันไม่มีที่สิ้นสุด

การมีอยู่นอกเหนือเวลา (Timelessness) หรือการมีระยะเวลาที่ไม่มีที่สิ้นสุด (Everlastingness); มักใช้กับพระเจ้าหรือความจริงทางคณิตศาสตร์

ทัศนะทางอภิปรัชญาที่ว่าข้อความในสาขาหนึ่ง (เช่น คณิตศาสตร์ หรือมอดัล) ไม่ได้เป็นจริงตามตัวอักษร แต่เป็นเรื่องแต่งที่มีประโยชน์

ทัศนะที่ว่าข้อความทางศีลธรรมเป็นนิยายที่มีประโยชน์สำหรับการจัดระเบียบสังคม แต่ไม่ได้อ้างอิงถึงข้อเท็จจริงทางศีลธรรมที่เป็นวัตถุวิสัย

แนวโน้มหรือการปฏิบัติที่มั่นคงหรือเป็นประจำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่ยากจะละทิ้ง ในทางจริยศาสตร์และจิตวิทยา หมายถึงรูปแบบพฤติกรรมที่ได้มาซึ่งกลายเป็นสิ่งที่ไม่สมัครใจเกือบทั้งหมดหรือสมบูรณ์แล้วผ่านการทำซ้ำ

ปรัชญาของกฎหมาย ซึ่งสำรวจธรรมชาติของกฎหมาย การให้เหตุผลทางกฎหมาย และระบบกฎหมาย ดวอร์คินเสนอแนวคิด "กฎหมายในฐานะบูรณภาพ" (Law as Integrity) โดยเชื่อมโยงการปฏิบัติทางกฎหมายเข้ากับหลักการทางศีลธรรม

ทัศนะที่ว่าการพูดถึง "โลกที่เป็นไปได้" ไม่ได้เป็นการอ้างถึงสิ่งที่มีอยู่จริง แต่เป็นเพียงเครื่องมือสมมติที่มีประโยชน์ในการวิเคราะห์ประพจน์

(ภาษาสันสกฤต) "ผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า" หรือ "นอกรีต" ในปรัชญาอินเดียหมายถึงสำนักคิดที่ไม่ยอมรับอำนาจของคัมภีร์พระเวท สามสำนักคิดหลักในกลุ่มนาสติกะ ได้แก่ จารวาก, พุทธศาสนา และศาสนาเชน

ในตรรกวิทยา คือการดำเนินการเชิงรูปนัยที่เปลี่ยนประพจน์หนึ่งไปเป็นประพจน์ที่ขัดแย้งกับประพจน์เดิม ถ้าหากประพจน์ตั้งต้นเป็นจริง นิเสธของมันจะเป็นเท็จ และในทางกลับกัน

ตัวดำเนินการทางตรรกะที่กลับค่าความจริงของประพจน์ ถ้า P เป็นจริง นิเสธของ P (¬P) จะเป็นเท็จ เฟรเกถือว่านิเสธเป็นฟังก์ชันที่จับคู่ค่าความจริงเข้ากับค่าตรงข้ามของมัน

(ภาษาสันสกฤต) สาเหตุ, แรงจูงใจ, หรือเหตุโดยตรง ในปรัชญาอินเดียหมายถึงสมรรถเหตุ (efficient cause) (เช่น ช่างปั้นหม้อ) ซึ่งแตกต่างจากอุปาทานเหตุ (material cause) (เช่น ดินเหนียว)

(ภาษาสันสกฤต) ปราศจากคุณลักษณะหรือคุณสมบัติ ในปรัชญาเวทานตะ หมายถึงพรหมันซึ่งเป็นสภาวะสัมบูรณ์ที่ไร้บุคคลตามที่เป็นอยู่เองโดยเนื้อแท้ ซึ่งอยู่พ้นไปจากมโนทัศน์และข้อจำกัดทั้งปวงของมนุษย์

(สันสกฤต: "การดับ" หรือ "ความสิ้นไป") เป้าหมายสูงสุดของพุทธศาสนา ซึ่งหมายถึงการดับสิ้นของความทุกข์ ความปรารถนา และวงจรการเวียนว่ายตายเกิด (สังสารวัฏ) เป็นสภาวะแห่งสันติสุขอันสูงสุดและการหลุดพ้น

เป้าหมายสูงสุดของพุทธศาสนา: การดับไปแห่งความทุกข์ ความทะยานอยาก และอวิชชา และการหลุดพ้นจากวัฏสงสาร (การเวียนว่ายตายเกิด) ถูกอธิบายทั้งในเชิงลบ (เป็นการดับไป) และเชิงบวก (เป็นความสงบที่ปราศจากเงื่อนไข)

(ภาษาสันสกฤต) สภาวะที่ปราศจากการแบ่งแยกหรือความแตกต่าง ในปรัชญาอินเดีย หมายถึงการรับรู้หรือสมาธิในระดับสูง ซึ่งความแตกต่างระหว่างผู้รู้ (ประธาน) สิ่งที่ถูกรู้ (กรรม) และอาการรู้ (การกระทำแห่งการรู้) ได้สลายไป และจิตได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความจริงสูงสุด

(สันสกฤต) มรรคาแห่งการสละ หรือ "การหันกลับ" จากกิจกรรมและความปรารถนาทางโลก เพื่อมุ่งแสวงหาความหลุดพ้นทางจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นแนวทางที่ตรงกันข้ามกับปวัตติมรรค (มรรคาแห่งการข้องแวะในทางโลก)