ผู้ที่มีความสามารถในการกระทำ ซึ่งหมายถึงการกระทำด้วยเจตนาและการเป็นสาเหตุของเหตุการณ์ต่างๆ

ในทฤษฎีความเป็นสาเหตุ หมายถึงสิ่งที่ครอบครองอำนาจในการริเริ่มการเปลี่ยนแปลง หรือทำให้เกิดผลลัพธ์ขึ้น

การรวมกลุ่มของสิ่งต่างๆ ที่เชื่อมโยงกันอย่างหลวมๆ และไม่ได้ก่อให้เกิดองค์รวมหรือสารวัตถุที่เป็นเอกภาพเดียวกัน (เช่น กองทราย)

ตรงข้ามกับระบบหรือองค์รวม; กลุ่มรวมถูกนิยามโดยสมาชิกของกลุ่มเท่านั้น ขาดโครงสร้างภายในที่จะทำให้มันเป็นอะไรที่มากกว่าผลรวมของส่วนย่อย

ทัศนะที่ว่าคุณสมบัติเชิงบรรทัดฐานขึ้นอยู่กับผลลัพธ์เท่านั้น ในทางจริยศาสตร์ คือลัทธิที่ถือว่าศีลธรรมของการกระทำจะต้องถูกตัดสินโดยอาศัยผลลัพธ์ของมันเพียงอย่างเดียว

คำอธิบายเชิงดูแคลนของ กิลเบิร์ต ไรล์ ต่อทวิยมแบบเดส์การตส์ (ทัศนะที่ว่าจิตเป็นสสารไร้รูปที่สิงสถิตอยู่ในร่างกาย) ไรล์โต้แย้งว่าแนวคิดนี้เกี่ยวข้องกับ "ความผิดพลาดทางประเภท" (Category Mistake)

(จริยศาสตร์/ปรัชญาสังคม) บุคคลที่ยึดมั่นอย่างคลั่งไคล้ต่ออุดมการณ์ ศาสนา หรือลัทธิใดลัทธิหนึ่ง ในปรัชญาสังคม คำนี้ใช้เพื่อวิเคราะห์นัยยะทางจิตวิทยาและจริยธรรมของการยึดมั่นถือมั่นอย่างสุดโต่ง และผลกระทบต่อความปรองดองทางสังคม