วิถีชีวิตที่โดดเด่นด้วยการละเว้นจากความสุขทางประสาทสัมผัส ซึ่งมักมีจุดประสงค์เพื่อการแสวงหาเป้าหมายทางจิตวิญญาณ

วิถีชีวิตที่มีลักษณะเด่นคือการสละความสุขทางโลกเพื่อเป้าหมายทางจิตวิญญาณ นีดเช่วิพากษ์ "อุดมคติแห่งตบะ" ว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของ "เจตจำนงสู่ความว่างเปล่า" และเป็นการปฏิเสธชีวิต

(ภาษาสันสกฤต) การรับรู้ภายนอก ในตรรกศาสตร์อินเดีย (Nยายะ) หมายถึงการรับรู้ที่เกิดจากการสัมผัสของอินทรีย์กับวัตถุภายนอก

สำนักคิดทางจิตวิทยาและปรัชญาที่ถือว่าเนื้อหาที่เหมาะสมของการศึกษาทางจิตวิทยาคือพฤติกรรมที่สามารถสังเกตได้ ไม่ใช่สภาวะทางจิตภายในหรือจิตสำนึก

ทฤษฎีในปรัชญาจิตที่โต้แย้งว่าสภาวะทางจิตสามารถถูกลดทอนหรืออธิบายได้ทั้งหมดในรูปของพฤติกรรมที่สังเกตได้และแนวโน้มที่จะแสดงพฤติกรรม โดยปฏิเสธแนวคิดเรื่องจิตที่เป็นเรื่องภายในและเป็นส่วนตัว

ทัศนะทางอภิปรัชญาที่ว่าสภาวะทางจิตหรือเหตุการณ์ภายในจิตใจไม่มีอยู่จริง; สิ่งที่เราเรียกว่า "จิต" แท้จริงแล้วเป็นเพียงพฤติกรรม

ทฤษฎีที่ว่าข้อความเกี่ยวกับสภาวะทางจิตมีความเท่าเทียมกันทางตรรกะกับข้อความเกี่ยวกับแนวโน้มทางพฤติกรรม

ในทฤษฎีส่วนย่อยและส่วนรวม หมายถึงส่วนที่มีมิติต่ำกว่าซึ่งกำหนดขีดจำกัดของวัตถุ

นักปรัชญาแยกความแตกต่างระหว่างขอบเขตที่ "แท้จริง" (ความไม่ต่อเนื่องตามธรรมชาติ) และขอบเขตที่ "สมมติขึ้น" (มนุษย์กำหนด)

(สันสกฤต) สิ่งสัมบูรณ์ หรือความจริงสูงสุดในปรัชญาเวทานตะ เป็นหลักการสูงสุดอันเป็นนิรันดร์และไร้ลักษณะบุคคล ซึ่งเป็นบ่อเกิดและรากฐานของจักรวาล

(ภาษาสันสกฤต) สมาชิกของวรรณะนักบวชหรือวรรณะสูงสุดในลำดับชั้นทางสังคมของฮินดูตามประเพณี (ระบบวรรณะ) ซึ่งตามธรรมเนียมมีหน้าที่รับผิดชอบด้านพิธีกรรมทางศาสนาและวิชาความรู้

(สันสกฤต/บาลี) 'ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน' เป็นพระนามที่ถวายแด่พระสิทธัตถะโคตมะหลังจากที่พระองค์ได้ตรัสรู้ และยังหมายถึงสภาวะแห่งการตรัสรู้โดยตรง

(ภาษาสันสกฤต) ปัญญา, สติปัญญา, หรือวิจารณญาณ ในปรัชญาสางขยะ พุทธิคือผลวิวัฒน์ลำดับแรกของปรักฤติ (ธรรมชาติ/สสาร) ซึ่งทำหน้าที่ในการตัดสินใจ

ศาสนาและปรัชญาที่ก่อตั้งโดยพระโคตมพุทธเจ้า มีพื้นฐานอยู่บนอริยสัจสี่และมรรคมีองค์แปด โดยมีเป้าหมายเพื่อความดับสิ้นแห่งทุกข์ (นิพพาน)

คำศัพท์ภาษากรีกของอริสโตเติลหมายถึง "ภาวะแฝง" หรือ "อำนาจ" หมายถึงความสามารถของสิ่งหนึ่งที่จะเปลี่ยนแปลงหรืออยู่ในสถานะที่ต่างออกไป ตรงข้ามกับ Energeia (ภาวะจริง)

ในอภิปรัชญายุคสโกลาสติก หมายถึงหลักการของความเปลี่ยนแปลงได้ หรือความสามารถในการรองรับรูปแบบ (Form); มักถูกระบุว่าเป็นปฐมสสาร (Prime Matter)

ในอภิปรัชญาแบบคลาสสิก พระเจ้าคือสิ่งที่มีอยู่จำเป็น (Necessary Being) ซึ่งเป็นรากฐานของความจริงและเป็นปฐมเหตุของสิ่งทั้งปวง

การมีอยู่ของพระเจ้าในฐานะผู้รับประกันความจริงและความน่าเชื่อถือของมโนทัศน์ที่เราใช้เข้าใจโลก

ทัศนะที่ว่าจักรวาลไม่ได้เป็นเอกภาพเดียว (Monism) แต่ประกอบด้วยสิ่งต่างๆ ที่มีความหลากหลายและมีอิสระต่อกันในระดับหนึ่ง

ทัศนะที่ว่าความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งต่างๆ มีความเป็นจริงเท่าเทียมกับตัวสิ่งนั้นเอง และประสบการณ์คือรากฐานเดียวของความจริง

ในอภิปรัชญาของคานท์ หมายถึงความหลากหลายที่ยุ่งเหยิงของข้อมูลผัสสะที่ได้รับผ่านการหยั่งรู้ (พื้นที่และเวลา) ก่อนที่มันจะถูกสังเคราะห์และจัดระเบียบโดยความเข้าใจให้เป็นประสบการณ์ที่ต่อเนื่องกัน

ปรัชญาการเมืองที่สนับสนุนให้มีความใส่ใจและการรักษาไว้ซึ่งกลุ่มวัฒนธรรมที่แตกต่างกันภายในสังคมอย่างเหมาะสม โดยโต้แย้งว่าวัฒนธรรมชนกลุ่มน้อยจำเป็นต้องมีสิทธิพิเศษหรือการคุ้มครองเพื่อความอยู่รอดจากการครอบงำของวัฒนธรรมหลัก

สภาวะของการมีอยู่เป็นจำนวนมากหรือหลากหลาย ตรงข้ามกับเอกภาพ (Unity)

ข้อกำหนดทางศีลธรรมหรือกฎหมายที่บังคับให้กระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือหน้าที่ ในทางจริยศาสตร์ หมายถึงอำนาจผูกพันของกฎศีลธรรมซึ่งก่อให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องปฏิบัติตามแนวทางที่กำหนดไว้

ข้อกำหนดหรือหน้าที่ในการกระทำในทางใดทางหนึ่ง ซึ่งมักจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของกฎศีลธรรม กฎหมาย หรือกฎของสังคม ฮาร์ทแยกแยะระหว่าง "การถูกบังคับ" (Being Obliged) กับ "การมีพันธะ" (Having an Obligation) ซึ่งเป็นการปฏิบัติตามกฎ

ข้อกำหนดหรือหน้าที่ในการกระทำในทางใดทางหนึ่ง ซึ่งมักจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของกฎศีลธรรม กฎหมาย หรือกฎของสังคม ฮาร์ทแยกแยะระหว่าง "การถูกบังคับ" (Being Obliged) กับ "การมีพันธะ" (Having an Obligation) ซึ่งเป็นการปฏิบัติตามกฎ

เป็นคำที่ใช้แสดงถึงพันธะทางศีลธรรม หน้าที่ หรือความถูกต้อง ในทางจริยศาสตร์ ปัญหา 'เป็น-พึงเป็น' (กิโยตินของฮิวม์) เกี่ยวข้องกับความยากในการอนุพัทธ์ข้อความที่ว่าด้วยสิ่งที่พึงจะเป็น จากข้อความที่ว่าด้วยสิ่งที่เป็นอยู่

หลักคำสอนทางปรัชญาที่เชื่อว่าความจริงแท้ประกอบด้วยสสารหรือหลักการพื้นฐานอันติมะหลายสิ่ง แทนที่จะเป็นเพียงหนึ่งเดียว (เอกนิยม) หรือสองสิ่ง (ทวินิยม) ในปรัชญาสังคม หมายถึงการอยู่ร่วมกันของกลุ่มและทัศนะที่หลากหลาย

ทัศนะ (นิวตัน) ที่ว่าพื้นที่เป็นสารัตถะหรือภาชนะที่ชัดเจนซึ่งดำรงอยู่อย่างเป็นอิสระจากวัตถุที่อยู่ภายในนั้น มันยังคงเหมือนเดิมและไม่เคลื่อนไหว