(มาจากภาษาละติน แปลว่า 'จากสิ่งที่มาทีหลัง') คือความรู้หรือการให้เหตุผลสนับสนุนที่ต้องอาศัยประสบการณ์หรือหลักฐานเชิงประจักษ์ในการตรวจสอบความจริง เช่น ความรู้ที่ว่า 'ข้างนอกฝนกำลังตก'

ความรู้ที่ได้มาหรือขึ้นอยู่กับประสบการณ์ทางผัสสะ ตัวอย่างเช่น "หิมะมีสีขาว" เป็นความรู้หลังประสบการณ์ เพราะต้องสังเกตหิมะก่อนจึงจะรู้

เครื่องจักรที่ทำงานด้วยตนเอง ในทางอภิปรัชญา (เดส์การตส์) สัตว์ถูกพิจารณาว่าเป็นหุ่นกล คือเป็นเครื่องจักรที่ซับซ้อนแต่ไม่มีวิญญาณหรือความตระหนักรู้

แบบจำลองแบบไม่ต่อเนื่องที่ศึกษาในทฤษฎีการคำนวณและอภิปรัชญา (ฟิสิกส์ดิจิทัล) ประกอบด้วยตารางของเซลล์ที่มีการเปลี่ยนแปลงตามกฎที่กำหนดไว้ ใช้จำลองระบบที่ซับซ้อนหรือแม้แต่ความจริงของจักรวาล

หลักการที่ระบุว่าประโยคบอกเล่าทุกประโยคที่แสดงประพจน์จะมีค่าความจริงเพียงหนึ่งในสองค่าเท่านั้น คือ ไม่จริง ก็เท็จ

มักถูกท้าทายในทางอภิปรัชญาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอนาคตที่ยังไม่แน่นอนและภาคแสดงที่กำกวม

ในปรัชญาวิทยาศาสตร์และอภิปรัชญาเรื่องการลดทอน กฎที่เชื่อมโยงคำศัพท์ของทฤษฎีที่ทำการลดทอน (เช่น ประสาทวิทยาศาสตร์) กับคำศัพท์ของทฤษฎีที่ถูกลดทอน (เช่น จิตวิทยา)

สิ่งจำเป็นสำหรับการลดทอนระหว่างทฤษฎี โดยสร้างข้อความแสดงเอกลักษณ์ เช่น "ความเจ็บปวดคือการกระตุ้นของเส้นใยประสาท C"

ข้อเสนอที่ว่าผลทางกายภาพทุกอย่างย่อมมีสาเหตุทางกายภาพที่เพียงพอ

หลักการที่ว่าฟิสิกส์มีความสมบูรณ์ในตัวเอง; ไม่มีช่องว่างในโลกทางกายภาพที่ต้องการการแทรกแซงจากสิ่งที่ไม่ใช่กายภาพ

กฎหรือหลักการที่ระบุเงื่อนไขซึ่งวัตถุประเภทเดียวกันจะเป็นสิ่งเดียวกัน

อะไรที่ทำให้ปัจเจกสิ่งหนึ่งแตกต่างจากสิ่งอื่นในประเภทเดียวกัน? (เช่น สสาร, ตำแหน่งกาล-อวกาศ)

สาขาหนึ่งของจริยศาสตร์ที่มุ่งเน้นความถูกต้องหรือความไม่ถูกต้องของการกระทำ มากกว่าที่จะมุ่งเน้นผลที่ตามมาของการกระทำนั้น มักเกี่ยวข้องกับแนวคิดเรื่องหน้าที่

<p>ทฤษฎีทางจริยศาสตร์ที่ให้ความสำคัญกับหน้าที่หรือกฎเกณฑ์ (มาจากภาษากรีก 'deon' หมายถึงหน้าที่) ซึ่งตัดสินความถูกต้องทางศีลธรรมของการกระทำโดยพิจารณาจากความสอดคล้องของการกระทำนั้นกับกฎเกณฑ์หรือหน้าที่ แทนที่จะพิจารณาจากผลลัพธ์ของการกระทำ</p>

<p class="text-sm text-gray-700 dark:text-gray-300" x-text="def.ai_suggested_thai_definition" style="font-size: 14px;">ชุดเกณฑ์ทางจริยศาสตร์ที่ชาวคริสต์ (โดยเฉพาะคาทอลิก) และผู้อื่นใช้ในการประเมินความสมควรของการกระทำ เมื่อการกระทำที่โดยปกติแล้วชอบธรรม (เช่น การบรรเทาความเจ็บปวดของผู้ป่วยระยะสุดท้าย) อาจก่อให้เกิดผลกระทบที่โดยปกติแล้วตนมีหน้าที่ต้องหลีกเลี่ยงตามมาด้วย (เช่น การให้ยาระงับความรู้สึกซึ่งทำให้ชีวิตสั้นลงเล็กน้อย)</p>

ในอภิปรัชญาควอนตัม คือปฏิทรรศน์ที่สิ่งในระดับควอนตัมแสดงคุณสมบัติเป็นทั้งคลื่น (แผ่กว้าง) และอนุภาค (เฉพาะที่) ขึ้นอยู่กับการวัด ซึ่งท้าทายภววิทยาแบบคลาสสิกของวัตถุ

หลักการของโบร์ที่ว่าแง่มุมคลื่นและอนุภาคเป็นคำอธิบายความจริงที่กีดกันกันเองแต่เติมเต็มซึ่งกันและกัน; เราไม่สามารถสังเกตทั้งสองอย่างพร้อมกันได้

พันธะทางศีลธรรมหรือทางกฎหมาย การกระทำที่บุคคลจำต้องปฏิบัติเนื่องจากตำแหน่งของตนหรือเนื่องมาจากกฎศีลธรรม

<p class="text-sm text-gray-700 dark:text-gray-300" x-text="def.ai_suggested_thai_definition" style="font-size: 14px;">ในจริยศาสตร์ของค้านท์ คือความจำเป็นของการกระทำอันเกิดจากความเคารพในกฎศีลธรรม คุณค่าทางศีลธรรมเกิดขึ้นจากการกระทำจากหน้าที่ ไม่ใช่เพียงการกระทำที่สอดคล้องกับหน้าที่ (เช่น การกระทำจากความโน้มเอียง)</p>

บทบาททางสาเหตุที่สิ่งหนึ่งกระทำภายในระบบที่ใหญ่กว่า มักใช้ในอภิปรัชญาของจิตเพื่อนิยามสภาวะทางจิต

ทัศนะที่ว่าสภาวะทางจิตถูกนิยามโดยหน้าที่หรือบทบาททางสาเหตุ มากกว่าจะนิยามโดยสสารทางกายภาพที่ประกอบขึ้นมา

ทัศนะในอภิปรัชญาของจิตที่ว่าสภาวะทางจิตถูกนิยามโดยบทบาททางหน้าที่ (ความสัมพันธ์ทางสาเหตุต่อสิ่งเร้า สภาวะอื่น และพฤติกรรม) ไม่ใช่โดยองค์ประกอบทางกายภาพ

แนวคิดที่ว่าจิตคือระบบการประมวลผลข้อมูล และสภาวะทางจิตคือสภาวะเชิงคำนวณของระบบนั้น

ทฤษฎีที่ว่าสภาวะทางจิต (ความเจ็บปวด, ความเชื่อ) ถูกนิยามโดยบทบาทหน้าที่ (สิ่งที่มันทำ) กล่าวคือความสัมพันธ์เชิงสาเหตุต่อข้อมูลนำเข้าทางประสาทสัมผัส สภาวะทางจิตอื่นๆ และผลลัพธ์ทางพฤติกรรม แทนที่จะนิยามโดยองค์ประกอบภายใน (เนื้อสมอง)

หลักการสำคัญของลัทธิประโยชน์นิยม ซึ่งเสนอโดยเจเรมี เบนธัม และจอห์น สจวร์ต มิลล์ ที่กล่าวว่า การกระทำที่ถูกต้องคือการกระทำที่ก่อให้เกิดความสุขมากที่สุดแก่คนจำนวนมากที่สุด

หลักการสำคัญของลัทธิประโยชน์นิยม (มิลล์) ซึ่งระบุว่าการกระทำที่ถูกต้องคือการกระทำที่ส่งเสริมความสุข และผิดหากก่อให้เกิดสิ่งที่ตรงข้ามกับความสุข ความสุขหมายถึงความเพลิดเพลินใจและการปราศจากความเจ็บปวด

(ภาษาสันสกฤต) ระบบการออกกำลังกายและการควบคุมลมหายใจที่ใช้ในโยคะเพื่อเตรียมร่างกายสำหรับการทำสมาธิทางจิตวิญญาณ โดยเน้นที่การสร้างสมดุลของพลังงานตรงข้ามในร่างกาย

(ภาษาสันสกฤต) "ยานเล็ก." คำที่ใช้ (โดยหลักจากชาวพุทธนิกายมหายาน) เพื่ออ้างถึงสำนักที่อนุรักษ์นิยมมากกว่าของพุทธศาสนายุคแรก เช่น เถรวาท ซึ่งเน้นการหลุดพ้นส่วนบุคคลและการบรรลุสถานะเป็นพระอรหันต์

หลักการกระทำเชิงอัตวิสัย กฎที่ปัจเจกบุคคลยึดถือปฏิบัติสำหรับตนเอง (เช่น "ฉันจะไม่โกหก") คำสั่งเด็ดขาดของคานท์ทำหน้าที่ทดสอบหลักปฏิบัติเหล่านี้ว่าสามารถเป็นกฎสากลได้หรือไม่

หลักการ (ไลบ์นิซ) ที่ว่าสำหรับทุกข้อเท็จจริงหรือเหตุการณ์ จะต้องมีเหตุผลเพียงพอว่าทำไมมันจึงเป็นเช่นนั้นและไม่เป็นอย่างอื่น มักใช้เพื่อโต้แย้งสนับสนุนการมีอยู่ของพระเจ้า

หลักการที่ระบุว่าทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีเหตุผล มีสาเหตุ หรือมีฐานรองรับ สำหรับทุกข้อเท็จจริงย่อมมีคำอธิบายว่าทำไมมันจึงเป็นเช่นนั้นและไม่เป็นอย่างอื่น เป็นหัวใจสำคัญในอภิปรัชญาของไลบ์นิซ

หลักการทางการเมืองที่ว่าสมาชิกทุกคนในสังคม รวมถึงผู้มีอำนาจปกครอง ต้องอยู่ภายใต้ประมวลกฎหมายและกระบวนการทางกฎหมายที่เปิดเผยต่อสาธารณะอย่างเท่าเทียมกัน

เกณฑ์การตัดสินความหมายที่ใช้โดยกลุ่มปฏิฐานนิยมเชิงตรรกะ ซึ่งระบุว่าข้อความจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเป็นข้อความเชิงวิเคราะห์ (จริงโดยนิยาม) หรือสามารถตรวจสอบได้เชิงประจักษ์ผ่านประสบการณ์ทางผัสสะเท่านั้น

ชื่อเรียกอย่างไม่เป็นทางการของทัศนะ 4 มิติ/ทฤษฎีส่วนย่อยทางเวลา มองว่าวัตถุทางกายภาพเป็นสิ่ง 4 มิติที่ยืดขยายผ่านเวลา บุคคลไม่ใช่วัตถุ 3 มิติที่เคลื่อนผ่านเวลา แต่เป็น "หนอน" 4 มิติที่ทอดยาวตั้งแต่เกิดจนตาย