(ภาษาสันสกฤต) เวลา ในสำนักปรัชญาอินเดียต่างๆ ถือว่าเป็นสสารนิรันดร์ที่เป็นอิสระ (เช่นในสำนัก न्याय-वैशेषिक) หรือเป็นพลังของความจริงสูงสุด (เช่นในบางสำนักของเวदानต์)

ข้อพิสูจน์การมีอยู่ของพระเจ้าที่เสนอว่า (1) ทุกสิ่งที่เริ่มมีอยู่ย่อมมีสาเหตุ (2) จักรวาลมีการเริ่มมีอยู่ (3) ดังนั้น จักรวาลย่อมมีสาเหตุ

แก่นทางอภิปรัชญาที่ยืนยันว่าการถอยกลับของเหตุการณ์ในอดีตไปสู่อนันต์ที่เป็นจริงนั้นเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นจักรวาลต้องมีจุดเริ่มต้น

ข้อพิสูจน์การมีอยู่ของพระเจ้าที่มีต้นกำเนิดในเทววิทยาอิสลาม (อิลม อัล-กะลาม) และฟื้นฟูโดย วิลเลียม เลน เครก โดยเสนอว่า 1. สิ่งใดก็ตามที่มีจุดเริ่มต้นย่อมมีสาเหตุ 2. จักรวาลมีจุดเริ่มต้น 3. ดังนั้น จักรวาลย่อมมีสาเหตุ

ระบบทางอภิปรัชญาที่เน้นขอบเขตของเหตุผลและการแบ่งแยกโลกออกเป็นโลกแห่งปรากฏการณ์และโลกแห่งสิ่งในตัวมันเอง

ทัศนะที่ว่าวัตถุต้องสอดคล้องกับความรู้ของเรา (โครงสร้างของจิต) แทนที่จะเป็นความรู้ของเราสอดคล้องกับวัตถุ

ปรัชญาของ อิมมานูเอล คานท์ ที่เน้นย้ำว่าจิตของมนุษย์จัดโครงสร้างประสบการณ์ผ่านหมวดหมู่ต่างๆ (ที่ว่าง, เวลา, ความเป็นเหตุเป็นผล) และศีลธรรมมีรากฐานมาจากหน้าที่ทางเหตุผล (คำสั่งเด็ดขาด)

ฤษีในตำนานซึ่งได้รับการยกย่องตามประเพณีว่าเป็นผู้ก่อตั้งสำนักปรัชญา সাংখ্যะ (Samkhya) ซึ่งเป็นระบบความคิดที่เป็นระบบที่เก่าแก่ที่สุดแห่งหนึ่งในอินเดีย

ในปรัชญาอินเดีย คือกฎที่ว่าการกระทำโดยเจตนาส่งผลต่อสถานะทางภววิทยาในอนาคตและการเวียนว่ายตายเกิดของชีวะ

ความเชื่อที่ว่าทุกสิ่งในความจริงเชิงประจักษ์เป็นผลมาจากเงื่อนไขและสาเหตุที่เกี่ยวเนื่องกันอย่างเป็นพลวัต

ในปรัชญาอินเดีย คือกฎแห่งเหตุและผลที่ควบคุมการกระทำ การกระทำทุกอย่าง (กรรม) ก่อให้เกิดพลังที่จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่สอดคล้องกันในชาตินี้หรือชาติหน้า (วัฏสงสาร) ซึ่งเป็นตัวกำหนดการเกิดใหม่ของบุคคล

(ภาษาสันสกฤต) "ที่เก็บ" หรือ "คลัง" แห่งกรรม หมายถึง ร่องรอยที่แฝงอยู่ในจิตอันเกิดจากการกระทำในอดีต ซึ่งจะสุกงอมและนำไปสู่การเกิดและประสบการณ์ในอนาคต

(ภาษาสันสกฤต) อินทรีย์แห่งการกระทำทั้งห้า: อวัยวะแห่งการพูด (เสียง), การจับ (มือ), การเคลื่อนไหว (เท้า), การขับถ่าย และการสืบพันธุ์

หนึ่งในอุปนิษัทหลัก เป็นที่รู้จักจากบทสนทนาระหว่างนาจิเกตา (Nachiketa) และยมะ (Yama) เทพเจ้าแห่งความตาย เกี่ยวกับธรรมชาติของอาตมัน (Atman) และหนทางสู่ความหลุดพ้น

จุดเปลี่ยนในความคิดของไฮเดกเกอร์จากการมุ่งเน้นที่ดาไซน์ (มนุษย์) ไปสู่การมุ่งเน้นที่ตัวภาวะ (Being) เองในฐานะเหตุการณ์ที่เปิดเผยตัวเอง

(สันสกฤต) โดดเดี่ยว บริสุทธิ์ หรือเป็นอิสระ ในศาสนาเชน หมายถึงสภาวะแห่งความเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์หรือการหลุดพ้นจากพันธนาการของสสาร

(ภาษาสันสกฤต) อทไวตะบริสุทธิ์ สำนักเวทานตะที่เกี่ยวข้องกับศังกราจารย์ ซึ่งถือว่าพรหมันเท่านั้นที่เป็นจริง และโลกเป็นเพียงมายา (Maya)

(ภาษาสันสกฤต) ญาณอันไร้ขอบเขตหรือความรู้สูงสุด ในปรัชญาเชน หมายถึง ญาณที่รู้ทุกสิ่งซึ่งจิตวิญญาณบรรลุได้เมื่อหลุดพ้นจากอิทธิพลของกรรมโดยสมบูรณ์

การแบ่งประเภทของวัตถุหรือสารที่มีอยู่จริงในธรรมชาติ (เช่น ทองคำ, เสือ) ซึ่งมีสารัตถะหรือคุณสมบัติพื้นฐานร่วมกันโดยไม่ขึ้นอยู่กับมนุษย์

กลุ่มของสิ่งต่างๆ ที่สอดคล้องกับ "ข้อต่อทางธรรมชาติ" (Joints of nature) ซึ่งสะท้อนถึงโครงสร้างทางอภิปรัชญาของโลก

การเปลี่ยนผ่านจากภาวะแฝง (Potentiality) ไปสู่ภาวะจริง (Actuality) ซึ่งเป็นกระบวนการที่ยังไม่สมบูรณ์

สภาวะสมมติที่คานท์อธิบาย ซึ่งสิ่งมีเหตุผลทั้งหมดรวมตัวกันด้วยกฎหมายร่วมกัน ในอาณาจักรนี้ ทุกคนปฏิบัติต่อผู้อื่นไม่ใช่เพียงแค่เป็นเครื่องมือ (Means) แต่เป็นเป้าหมาย (Ends) ในตัวมันเองเสมอ

สภาวะของการรู้; ผลลัพธ์จากกระบวนการทางปัญญา ในญาณวิทยา มีนิยามตามประเพณีว่า "ความเชื่อที่เป็นจริงที่มีเหตุผล" มักแบ่งออกเป็นประเภทต่างๆ เช่น ความรู้เชิงประจักษ์ (อาโปสเตริโอริ) และความรู้เชิงเหตุผล (อาปริโอริ)

นิยามดั้งเดิมของความรู้ว่าเป็น "ความเชื่อที่จริงและมีเหตุผล" (Justified True Belief) การจะรู้บางสิ่งได้ บุคคลต้องเชื่อสิ่งนั้น สิ่งนั้นต้องเป็นเรื่องจริง และบุคคลต้องมีความชอบธรรมในการเชื่อสิ่งนั้น นิยามนี้ถูกท้าทายโดยปัญหาเก็ตเทียร์

ความรู้ที่ได้มาจากการปฏิสัมพันธ์โดยตรงหรือประสบการณ์กับวัตถุหรือข้อมูลทางผัสสะ โดยไม่ต้องผ่านสื่อกลางของการอนุมานหรือคำบรรยาย เป็นการตระหนักรู้โดยทันที

ความรู้เกี่ยวกับวัตถุที่เราไม่ได้รู้จักโดยความคุ้นเคย แต่รู้ได้เพียงเพราะมันตรงกับคำบรรยายบางอย่าง (เช่น "ชายที่สูงที่สุดในโลก") ความรู้นี้ต้องอาศัยการอนุมาน