ในความหมายทางภววิทยาที่กว้างที่สุด หมายถึงสิ่งใดก็ตามที่สามารถถูกคิดถึง ถูกตั้งชื่อ หรือถูกอ้างถึงได้ ตรงข้ามกับ "คุณสมบัติ" โดยทั่วไปถือว่าวัตถุคือผู้แบกรับคุณสมบัติ

วัตถุที่ไม่ได้มีอยู่ในพื้นที่หรือเวลา และไม่มีอำนาจทางสาเหตุ (เช่น จำนวน, เซต, ประพจน์) นักเพลโตนิยมโต้แย้งว่าสิ่งเหล่านี้มีอยู่จริง แต่นักนามนิยมปฏิเสธ

การปฏิบัติต่อบุคคลเสมือนเป็นเพียงวัตถุหรือเครื่องมือสำหรับใช้งาน แทนที่จะเป็นประธานที่มีความเป็นผู้กระทำและมีศักดิ์ศรี นุสบอมระบุองค์ประกอบ 7 ประการ รวมถึงการปฏิบัติต่อคนเหมือนเครื่องมือ (ความเป็นอุปกรณ์) และการปฏิเสธความเป็นอิสระของเขา

การปฏิบัติต่อบุคคลเสมือนเป็นเพียงวัตถุหรือเครื่องมือสำหรับใช้งาน แทนที่จะเป็นประธานที่มีความเป็นผู้กระทำและมีศักดิ์ศรี นุสบอมระบุองค์ประกอบ 7 ประการ รวมถึงการปฏิบัติต่อคนเหมือนเครื่องมือ (ความเป็นอุปกรณ์) และการปฏิเสธความเป็นอิสระของเขา

การปฏิบัติต่อบุคคลเสมือนเป็นเพียงวัตถุหรือเครื่องมือสำหรับใช้งาน แทนที่จะเป็นประธานที่มีความเป็นผู้กระทำและมีศักดิ์ศรี นุสบอมระบุองค์ประกอบ 7 ประการ รวมถึงการปฏิบัติต่อคนเหมือนเครื่องมือ (ความเป็นอุปกรณ์) และการปฏิเสธความเป็นอิสระของเขา

การปฏิบัติต่อบุคคลเสมือนเป็นเพียงวัตถุหรือเครื่องมือสำหรับใช้งาน แทนที่จะเป็นประธานที่มีความเป็นผู้กระทำและมีศักดิ์ศรี นุสบอมระบุองค์ประกอบ 7 ประการ รวมถึงการปฏิบัติต่อคนเหมือนเครื่องมือ (ความเป็นอุปกรณ์) และการปฏิเสธความเป็นอิสระของเขา

การดำรงอยู่ของสิ่งต่าง ๆ ตามที่เป็นจริง โดยเป็นอิสระจากความคิด ความรู้สึก หรืออคติของผู้รับรู้ ในทางญาณวิทยา ความรู้เชิงภาววิสัยคือความรู้ที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของข้อเท็จจริงและมีความสมเหตุสมผลเป็นสากล

สถานะของความจริงที่ดำรงอยู่เป็นอิสระจากความคิด ความเชื่อ หรือความรู้สึกของประธาน (ผู้รู้) เป็นความจริงที่ "มาจากที่ไหนก็ได้" หรือไม่ขึ้นกับมุมมองจำเพาะ

สถานะของความเป็นจริงโดยเป็นอิสระจากอัตวิสัยของปัจเจกบุคคล (อคติ, ความรู้สึก หรือมุมมอง) ในทางอุดมคติคือ "มุมมองจากที่ที่ไม่มีใครอยู่" (Nagel) ซึ่งเป็นมุมมองที่ก้าวพ้นไปจากตำแหน่งเฉพาะหรือตัวตนใดๆ

สถานะของความเป็นจริงโดยเป็นอิสระจากอัตวิสัยของปัจเจกบุคคล (อคติ, ความรู้สึก หรือมุมมอง) ในทางอุดมคติคือ "มุมมองจากที่ที่ไม่มีใครอยู่" (Nagel) ซึ่งเป็นมุมมองที่ก้าวพ้นไปจากตำแหน่งเฉพาะหรือตัวตนใดๆ

สถานะของความเป็นจริงโดยเป็นอิสระจากอัตวิสัยของปัจเจกบุคคล (อคติ, ความรู้สึก หรือมุมมอง) ในทางอุดมคติคือ "มุมมองจากที่ที่ไม่มีใครอยู่" (Nagel) ซึ่งเป็นมุมมองที่ก้าวพ้นไปจากตำแหน่งเฉพาะหรือตัวตนใดๆ

สถานะของความเป็นจริงโดยเป็นอิสระจากอัตวิสัยของปัจเจกบุคคล (อคติ, ความรู้สึก หรือมุมมอง) ในทางอุดมคติคือ "มุมมองจากที่ที่ไม่มีใครอยู่" (Nagel) ซึ่งเป็นมุมมองที่ก้าวพ้นไปจากตำแหน่งเฉพาะหรือตัวตนใดๆ

ข้อกำหนดทางศีลธรรมหรือกฎหมายที่บังคับให้กระทำการอย่างใดอย่างหนึ่ง หรือหน้าที่ ในทางจริยศาสตร์ หมายถึงอำนาจผูกพันของกฎศีลธรรมซึ่งก่อให้เกิดความจำเป็นที่จะต้องปฏิบัติตามแนวทางที่กำหนดไว้

ข้อกำหนดหรือหน้าที่ในการกระทำในทางใดทางหนึ่ง ซึ่งมักจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของกฎศีลธรรม กฎหมาย หรือกฎของสังคม ฮาร์ทแยกแยะระหว่าง "การถูกบังคับ" (Being Obliged) กับ "การมีพันธะ" (Having an Obligation) ซึ่งเป็นการปฏิบัติตามกฎ

ข้อกำหนดหรือหน้าที่ในการกระทำในทางใดทางหนึ่ง ซึ่งมักจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของกฎศีลธรรม กฎหมาย หรือกฎของสังคม ฮาร์ทแยกแยะระหว่าง "การถูกบังคับ" (Being Obliged) กับ "การมีพันธะ" (Having an Obligation) ซึ่งเป็นการปฏิบัติตามกฎ

หลักการแห่งความประหยัดในการให้เหตุผล: "ไม่ควรเพิ่มหน่วยต่างๆ เกินความจำเป็น" ซึ่งเสนอว่าในบรรดาสมมติฐานที่แข่งขันกัน สมมติฐานที่มีข้อตกลงเบื้องต้นน้อยที่สุดควรเป็นทางเลือกที่ได้รับความสำคัญมากกว่า

ทัศนะทางอภิปรัชญาที่ว่าสิ่งถูกสร้างไม่มีอำนาจทางสาเหตุที่แท้จริง แต่พระเจ้าทรงเป็นสาเหตุเดียวของการเปลี่ยนแปลงทั้งหมด โดยใช้เหตุการณ์ทางกายภาพเป็นเพียง "โอกาส" ในการออกฤทธิ์

ทฤษฎีทางอภิปรัชญา (มาลบร็องช์) ที่กล่าวว่าสารัตถะที่ถูกสร้างขึ้น (เช่น จิตและกาย) ไม่สามารถเป็นสาเหตุที่มีประสิทธิภาพของเหตุการณ์ต่างๆ ได้ แต่เหตุการณ์ทั้งหมดถูกกำหนดโดยพระเจ้าโดยตรงเมื่อถึง "โอกาส" ที่สภาวะทางจิตหรือทางกายบางอย่างเกิดขึ้น

ทฤษฎีทางอภิปรัชญา (มาลบร็องช์) ที่กล่าวว่าสารัตถะที่ถูกสร้างขึ้น (เช่น จิตและกาย) ไม่สามารถเป็นสาเหตุที่มีประสิทธิภาพของเหตุการณ์ต่างๆ ได้ แต่เหตุการณ์ทั้งหมดถูกกำหนดโดยพระเจ้าโดยตรงเมื่อถึง "โอกาส" ที่สภาวะทางจิตหรือทางกายบางอย่างเกิดขึ้น

การศึกษาหรือการปฏิบัติในเรื่องอำนาจและกฎเกณฑ์ที่ซ่อนเร้น ลี้ลับ หรือเหนือธรรมชาติ ซึ่งมักเกี่ยวข้องกับความรู้เชิงรหัสยนิยมหรือความรู้ในวงจำกัด ที่ไม่สามารถเข้าถึงได้ด้วยการรับรู้ทางประสาทสัมผัสทั่วไปหรือด้วยการไต่สวนทางเหตุผล

หลักการแห่งความประหยัด (Parsimony) ทางภววิทยาที่ระบุว่าเราไม่ควรทวีคูณสิ่งต่างๆ เกินความจำเป็น; ในบรรดาคำอธิบายที่เท่าเทียมกัน คำอธิบายที่สมมติสิ่งที่ดำรงอยู่น้อยที่สุดคือคำอธิบายที่ดีที่สุด

(สันสกฤต) พยางค์อันศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในปรัชญาและศาสนาอินเดีย ถือเป็นเสียงแรกเริ่มแห่งจักรวาลและเป็นสัญลักษณ์ของสภาวะสัมบูรณ์ (พรหมัน) ซึ่งเป็นตัวแทนของสรรพสิ่งทั้งปวงและสภาวะแห่งจิตสำนึกทั้งสี่

คุณสมบัติของการมีอำนาจไม่จำกัด มักเป็นหัวข้อถกเถียงในอภิปรัชญาเชิงศาสนาเกี่ยวกับขอบเขตของอำนาจ (เช่น พระเจ้าสามารถสร้างก้อนหินที่หนักเกินกว่าพระองค์จะยกได้หรือไม่)

คุณลักษณะคลาสสิกของพระเจ้าในลัทธิเอกเทวนิยม: การทรงอานุภาพสูงสุด (มีพลังเหนือทุกสิ่ง), การทรงรอบรู้ (รู้ทุกสิ่ง) และการทรงความดีสูงสุด (ดีอย่างสมบูรณ์) คุณลักษณะเหล่านี้ไปสู่การถกเถียงเรื่องปัญหาความชั่วร้าย

คุณลักษณะของการดำรงอยู่ทุกหนแห่งในเวลาเดียวกัน ในทางเทววิทยา หมายถึง การทรงสถิตอยู่ของพระเจ้าทั่วทั้งจักรวาล

คุณสมบัติของการมีความรู้อย่างสมบูรณ์หรือไร้ขีดจำกัด คือการรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ในทางเทววิทยา หมายถึงความรู้ที่สมบูรณ์พร้อมของพระเจ้าเกี่ยวกับสรรพสิ่งทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต

ในปรัชญาของโพลตินุสและสำนักเพลโตใหม่ หมายถึง แหล่งกำเนิดสูงสุดอันเป็นหนึ่งเดียว อยู่พ้นวิสัย และไร้ส่วนประกอบของสรรพสิ่ง ซึ่งทุกสรรพสิ่งล้วนหลั่งไหลออกมา เอกะอยู่เหนือคำบรรยายและมโนทัศน์ทั้งปวง

เกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงเฉพาะของการดำรงอยู่หรือคุณสมบัติของสิ่งต่างๆ ในโลก ต่างจาก Ontological ซึ่งเกี่ยวข้องกับโครงสร้างพื้นฐานหรือความหมายของภาวะ

ข้อโต้แย้งการมีอยู่ของพระเจ้าที่อาศัยเพียงนิยามหรือมโนทัศน์เรื่องพระเจ้า (โดยไม่ต้องอาศัยประสบการณ์) เช่น ข้อพิสูจน์ของเซนต์แอนเซล์มที่ว่าพระเจ้าคือสิ่งที่เราไม่อาจคิดถึงสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าได้

ข้อพิสูจน์การมีอยู่ของพระเจ้าในแบบก่อนประสบการณ์ (Anselm) ซึ่งอ้างว่าการมีอยู่ของพระเจ้านั้นรวมอยู่ในคำนิยามของพระเจ้าที่ว่า "สิ่งซึ่งไม่มีสิ่งใดที่ยิ่งใหญ่กว่าจะถูกนึกยันถึงได้"

สาขาของอภิปรัชญาที่ศึกษาเกี่ยวกับภาวะ (Being) หรือการมีอยู่ โดยตั้งคำถามว่า "มีอะไรดำรงอยู่บ้าง?" และจัดประเภทพื้นฐานของสิ่งที่มีอยู่จริง

สาขาของอภิปรัชญาที่จัดการกับธรรมชาติของความมีอยู่และการมีตัวตน—หน่วยต่างๆ มีอะไรบ้างและจัดกลุ่มอย่างไร ไควน์สรุปไว้อย่างโด่งดังว่า "การมีอยู่คือการเป็นค่าของตัวแปรผูกมัด"

ทัศนะที่ว่าเหตุการณ์ในอนาคตยังไม่มีความแน่นอนทางภววิทยาและยังไม่มีค่าความจริงที่ตายตัว จนกว่าจะเกิดการเลือกหรือการกระทำจริง

ข้อโต้แย้งของ จี. อี. มัวร์ ต่อลัทธิธรรมชาตินิยมในทางจริยศาสตร์ เขาอ้างว่าสำหรับคุณสมบัติทางธรรมชาติใดๆ (เช่น ความเพลิดเพลิน) มันยังคงเป็นคำถามเปิดอยู่เสมอว่าคุณสมบัตินั้น "ดี" หรือไม่ ดังนั้น "ความดี" จึงไม่สามารถนิยามเป็นความเพลิดเพลินได้