ลัทธิทางปรัชญาที่ถือว่าความหมายของคำศัพท์หรือมโนทัศน์ทางวิทยาศาสตร์ถูกนิยามโดยชุดของการปฏิบัติการหรือขั้นตอนที่ใช้ในการวัดสิ่งนั้น

ทรรศนะทางปรัชญาที่มองว่าโลกโดยพื้นฐานแล้วดีงาม หรือความดีจะชนะความชั่วในที่สุด กอทท์ฟรีด วิลเฮล์ม ไลบ์นิซ ได้ให้เหตุผลไว้อย่างโด่งดังว่า โลกใบนี้คือ "โลกที่ดีที่สุดในบรรดาโลกที่เป็นไปได้ทั้งมวล"

สำนักปรัชญาสายวิเคราะห์ (ออสติน, ไรล์, วิทเกนสไตน์ยุคหลัง) ที่ถือว่าปัญหาทางปรัชญาเกิดขึ้นจากการบิดเบือนภาษาธรรมดา และสามารถแก้ไขได้โดยการวิเคราะห์การใช้งานในชีวิตประจำวัน

ทฤษฎีทางปรัชญาที่มองว่าเอกภพหรือบางส่วนของมัน ควรถูกเข้าใจในฐานะสิ่งมีชีวิตอินทรีย์ มากกว่าที่จะเป็นเครื่องจักร โดยเน้นย้ำถึงการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันและความเป็นเอกภาพของทุกส่วนประกอบภายในองค์รวม

ในอภิปรัชญากระบวนการ หมายถึงหน่วยพื้นฐานของความจริงที่เป็นองค์รวมและมีพลวัต ไม่ใช่เพียงสสารที่เคลื่อนที่ตามกฎเครื่องจักร

ทัศนะของคริปเก้ที่ว่าสิ่งของหนึ่งๆ (เช่น โต๊ะไม้) จำเป็นต้องมีต้นกำเนิดมาจากวัสดุเฉพาะชิ้นนั้น หากมันมาจากวัสดุอื่น มันย่อมไม่ใช่สิ่งเดิม

การทดลองทางความคิดในทฤษฎีความยุติธรรมของรอลส์ ซึ่งบุคคลที่มีเหตุผลร่วมกันเลือกหลักเกณฑ์สำหรับสังคมจากเบื้องหลัง "ม่านแห่งความไม่รู้" เพื่อให้แน่ใจว่าหลักเกณฑ์ที่ได้รับเลือกนั้นยุติธรรมต่อทุกคน

การยึดมั่นในหลักคำสอนดั้งเดิมหรือที่ได้รับการยอมรับเป็นแบบแผน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทางศาสนาหรือปรัชญา ในปรัชญาอินเดีย คำว่า "ออร์โธดอกซ์" (อาสติกะ) หมายถึงสำนักคิดที่ยอมรับในอำนาจของคัมภีร์พระเวท

แนวคิดที่อ้างถึงปัจเจกบุคคลที่ถูกกลุ่มมองว่าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งหรือมีความ "แตกต่าง" ในทัศนะของเลวินัส "ใบหน้าของคนอื่น" ก่อให้เกิดความรับผิดชอบทางศีลธรรมที่ไม่มีที่สิ้นสุด

มโนทัศน์เกี่ยวกับความแตกต่างที่ลดทอนไม่ได้ โดยเฉพาะในความสัมพันธ์ระหว่างประธานและผู้อื่น ซึ่งไม่สามารถถูกรวบยอดหรือทำความเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์ผ่านกรอบคิดของประธานเอง

เป็นคำที่ใช้แสดงถึงพันธะทางศีลธรรม หน้าที่ หรือความถูกต้อง ในทางจริยศาสตร์ ปัญหา 'เป็น-พึงเป็น' (กิโยตินของฮิวม์) เกี่ยวข้องกับความยากในการอนุพัทธ์ข้อความที่ว่าด้วยสิ่งที่พึงจะเป็น จากข้อความที่ว่าด้วยสิ่งที่เป็นอยู่

สถานการณ์ที่เหตุการณ์หนึ่งมีสาเหตุหลายประการที่เพียงพอจะทำให้เกิดผลนั้นได้ด้วยตัวเอง มักถูกนำมาถกเถียงในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างจิตและกาย

สถานการณ์ที่ผลลัพธ์หนึ่งมีสาเหตุเพียงพอมากกว่าหนึ่งสาเหตุเกิดขึ้นพร้อมกัน ในปรัชญาจิต หากสภาวะสมองทางกายภาพเพียงพอแล้ว ความปรารถนาทางจิตก็ดูเหมือนจะเป็นส่วนเกิน

มนุษย์ในอุดมคติแห่งอนาคตของนีดเช่ ผู้ซึ่งก้าวข้ามขีดจำกัดของศีลธรรมดั้งเดิมและสุญนิยม โดยการสร้างคุณค่าของตนเองและยืนยันในความหมายของชีวิต