หน่วยพื้นฐานของความจริงที่ดำรงอยู่ได้อย่างเป็นอิสระและเป็นฐานรองรับคุณสมบัติต่างๆ อริสโตเติลระบุว่าสารคือ "สิ่งนี้" (tode ti); ส่วนสปิโนซาโต้แย้งว่ามีสารเพียงหนึ่งเดียว (พระเจ้า/ธรรมชาติ)

ความสัมพันธ์ระหว่างชุดของคุณสมบัติ: ชุดของคุณสมบัติ A กำกับแกนบน B ก็ต่อเมื่อ ไม่มีความแตกต่างใน A ได้หากไม่มีความแตกต่างใน B (เช่น สภาวะทางจิตกำกับแกนบนสภาวะทางสมอง)

ความสัมพันธ์ระหว่างชุดของคุณสมบัติสองชุด (เช่น จิตและกาย) โดยที่ชุดหนึ่งจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงหากไม่มีการเปลี่ยนแปลงในอีกชุดหนึ่ง ใช้เพื่ออธิบายว่าจิตขึ้นอยู่กับสมองอย่างไร

ในเศรษฐศาสตร์แบบมาร์กซิสต์ คือมูลค่าที่คนงานผลิตขึ้นมาเกินกว่าต้นทุนแรงงานของตนเอง (ค่าจ้าง) ซึ่งจากนั้นจะถูกนายทุนยึดครองไปในรูปของกำไร เป็นพื้นฐานของการขูดรีดทางชนชั้น

รูปแบบการให้เหตุผลแบบนิรนัยซึ่งประกอบด้วยข้อตั้งหลัก ข้อตั้งรอง และข้อสรุป (เช่น มนุษย์ทุกคนต้องตาย โสกราตีสเป็นมนุษย์ ดังนั้น โสกราตีสจึงต้องตาย)

รูปแบบการให้เหตุผลแบบนิรนัยที่ประกอบด้วยข้ออ้างหลัก ข้ออ้างรอง และข้อสรุป ตัวอย่าง: "มนุษย์ทุกคนต้องตาย; โสเครตีสเป็นมนุษย์; ดังนั้น โสเครตีสต้องตาย"

การรวมแนวคิดหรือองค์ประกอบต่างๆ เข้าเป็นองค์รวมที่เชื่อมโยงกัน ในวิภาษวิธีของเฮเกล คือผลลัพธ์ของความขัดแย้งระหว่างข้อเสนอ (thesis) และข้อแย้ง (antithesis) ซึ่งคลี่คลายความขัดแย้งเหล่านั้นเพื่อนำไปสู่สัจจะในระดับที่สูงขึ้น

ประพจน์ที่ให้ข้อมูลใหม่ (สังเคราะห์) แต่รู้ได้โดยอิสระจากประสบการณ์ (ก่อนประสบการณ์) คานท์โต้แย้งว่าคณิตศาสตร์และอภิปรัชญาจัดอยู่ในหมวดนี้ ซึ่งทำให้ความรู้ที่เป็นวัตถุวิสัยเป็นไปได้