คำสันสกฤต หมายถึง ความรักในชีวิตและความกลัวความตาย ในระบบโยคะ ถือเป็นหนึ่งใน กิเลสหรือความยึดติดหลงผิด 5 ประการ ที่ทำให้จิตไม่หลุดพ้น

คำนี้ใช้โดยนักปรัชญาอุดมคติหลังยุคคานท์ เพื่อหมายถึง ความจริงทั้งหมดที่มีอยู่จริง ซึ่งถูกมองว่าเป็น ระบบหนึ่งเดียว ที่รวมทุกสิ่งเข้าไว้ด้วยกัน แม้ว่าจะดูเหมือนว่ามีความหลากหลายมากมายในโลกก็ตาม แนวคิดนี้เชื่อว่า ความหลากหลายนั้นล้วนเกิดมาจาก “ความจริงหนึ่งเดียว” นี้เอง

ความจริงแท้ที่ปราศจากเงื่อนไข ซึ่งอาจเป็นรากฐานของความมีอยู่ทั้งหมดหรือเป็นองค์รวมของสรรพสิ่ง ในทางจิตนิยมมักหมายถึงความจริงสูงสุดหรือพระเจ้า ซึ่งก้าวข้ามข้อจำกัดและการแบ่งแยกทั้งปวง

คำศัพท์ที่เฮเกล (Hegel) และนักจิตนิยมชาวอังกฤษใช้เรียกความจริงหนึ่งเดียวที่ครอบคลุมทุกสิ่งไว้ภายในตัวเอง และไม่ต้องพึ่งพาสิ่งอื่นใดในการดำรงอยู่

ในทางอัตถิภาวนิยม หมายถึงความขัดแย้งระหว่างธรรมชาติของมนุษย์ที่แสวงหาคุณค่าและความหมายในชีวิต กับจักรวาลที่ "เงียบงัน" และปราศจากจุดมุ่งหมาย

สภาวะที่มนุษย์ดำรงอยู่ในจักรวาลที่ไร้ความหมายและไร้เหตุผล และเป็นสภาวะที่ชีวิตของผู้คนไม่มีจุดประสงค์หรือความหมายใดๆ รองรับ

ความขัดแย้งระหว่างการดิ้นรนค้นหาความหมายของมนุษย์กับจักรวาลที่นิ่งเงียบและไร้ความหมาย คามูโต้แย้งว่าเราควรยอมรับความไร้สาระนี้ด้วย "การขัดขืน" (Revolt) มากกว่าความสิ้นหวัง

ในอภิปรัชญาของอริสโตเติล หมายถึงคุณสมบัติของสิ่งหนึ่งซึ่งไม่ได้เป็นสาระสำคัญต่อธรรมชาติของสิ่งนั้น กล่าวคือ สิ่งนั้นจะยังคงเป็นสิ่งเดิมแม้ว่าจะปราศจากคุณสมบัตินี้

การแปรเปลี่ยนหรือคุณลักษณะของสารวัตถุ (Substance) ที่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือสูญหายไปได้โดยที่สารวัตถุนั้นไม่สูญสลายไป (เช่น สีของโต๊ะ)

คำแปลจากภาษาเกรีก energeia หรือ entelecheia ของอริสโตเติล หมายถึงสถานะของการเป็นจริงอย่างสมบูรณ์หรือการแสดงออก ตรงข้ามกับ "ภาวะแฝง" (Potentiality)

รูปแบบการมีอยู่ของสิ่งที่ดำรงอยู่จริง แตกต่างจากความเป็นไปได้ (สิ่งที่อาจจะมีอยู่) และความจำเป็น (สิ่งที่ต้องมีอยู่)

กระบวนการที่คนงานในสังคมทุนนิยมสูญเสียการควบคุมเหนือแรงงาน ผลผลิต และสารัตถะแห่งความเป็นมนุษย์ (ภาวะสปีชีส์) ทำให้กลายเป็นความ "แปลกแยก" จากตนเองและผู้อื่น

มาจากภาษาละติน alter (อื่น) เป็นคำศัพท์ปรัชญาสำหรับ "ความเป็นอื่น" โดยเฉพาะความเป็นอื่นของบุคคลหรือประธานอื่น ซึ่งถูกอภิปรายอย่างโด่งดังโดย เลวินาส (Levinas)

สภาวะของความแตกต่าง; มักใช้ในปรากฏการณ์วิทยาเพื่ออธิบายความแตกต่างพื้นฐานระหว่าง "ตัวตน" (Self) และ "สิ่งที่ไม่ใช่ตัวตน" (Not-Self)

ความขัดแย้งระหว่างหลักการหรือข้อสรุปสองประการที่ดูเหมือนจะจำเป็นและสมเหตุสมผลเท่าๆ กัน; คานท์ (Kant) ใช้คำนี้เพื่ออธิบายความขัดแย้งของเหตุผลบริสุทธิ์

คู่ของปฏิทรรศน์หรือประพจน์ที่ขัดแย้งกัน ซึ่งทั้งบทตั้ง (thesis) และบทแย้ง (antithesis) ต่างก็สามารถพิสูจน์ได้ว่าถูกต้อง

ความขัดแย้งระหว่างความเชื่อหรือข้อสรุปสองอย่างที่ทั้งคู่ดูเหมือนจะตั้งอยู่บนพื้นฐานการให้เหตุผลที่ถูกต้อง คานท์ใช้คำนี้เพื่ออธิบายขีดจำกัดของเหตุผลบริสุทธิ์ในทางอภิปรัชญา

ในทางอัตถิภาวนิยม หมายถึงความรู้สึกพรั่นพรึงหรือความไม่สบายใจที่ฝังลึกซึ่งเกิดจากการตระหนักถึงเสรีภาพของมนุษย์และความรับผิดชอบที่มาพร้อมกับมัน เคียร์เคกอร์ดเรียกมันว่า "อาการเวียนศีรษะแห่งเสรีภาพ"

คุณสมบัติของการมีอยู่ได้ด้วยตนเอง (จากภาษาละติน a se ) โดยเคร่งครัดแล้วใช้กับพระเจ้าในเทวนิยมแบบคลาสสิก หมายถึงพระเจ้าไม่ต้องพึ่งพาสิ่งอื่นใดเพื่อการดำรงอยู่

การมีอยู่ด้วยตนเองหรือการกำเนิดด้วยตนเอง; คุณลักษณะทางอภิปรัชญาของสิ่งที่การดำรงอยู่มาจากธรรมชาติของตัวมันเอง

คุณสมบัติหรือลักษณะเด่นที่ถือเป็นส่วนหนึ่งหรือเป็นธรรมชาติของบุคคลหรือสิ่งของ; ในปรัชญาของสปิโนซา หมายถึงแก่นสารของสารวัตถุ (Substance)

คุณสมบัติที่แสดงถึงพระเจ้า เช่น ความมีอำนาจทุกอย่าง ความรู้แจ้งทุกอย่าง และความดีที่สมบูรณ์พร้อม

สาขาหนึ่งของปรัชญาที่ศึกษาเกี่ยวกับธรรมชาติของคุณค่าและการประเมินคุณค่า ซึ่งรวมถึงจริยศาสตร์ (คุณค่าทางศีลธรรม) และสุนทรียศาสตร์ (คุณค่าทางศิลปะ)

สมมติฐานที่ว่าผลสามารถเกิดขึ้นก่อนเหตุในทางเวลาได้; กล่าวคือ เหตุการณ์ที่เวลา t ถูกทำให้เกิดขึ้นโดยเหตุการณ์ที่เวลา t+1

แนวคิดในฟิสิกส์และอภิปรัชญาที่อนาคตส่งอิทธิพลต่ออดีต มักถูกอภิปรายในบริบทของปฏิทรรศน์การเดินทางข้ามเวลาและกลศาสตร์ควอนตัม

(จริยศาสตร์) สิ่งที่ชั่วร้ายหรือเลวทราม ซึ่งเป็นขั้วตรงข้ามของความดี ในลัทธิอรรถประโยชน์นิยม คือสิ่งที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวดหรือความทุกข์

ชุดของคุณสมบัติระดับล่าง (มักเป็นทางกายภาพ) ซึ่งคุณสมบัติระดับสูง (เช่น ทางจิต หรือทางศีลธรรม) ต้องพึ่งพาหรือดำรงอยู่โดยมีการกำกับแกน

คุณสมบัติที่เป็นรากฐานให้แก่คุณสมบัติที่มาเกาะเกี่ยว (Supervenient); จะไม่มีความแตกต่างในระดับบนหากไม่มีความแตกต่างในระดับฐาน

ในทฤษฎีรากฐานนิยม หมายถึงความเชื่อที่ไม่ได้ถูกอนุมานมาจากความเชื่ออื่น แต่มีความสมเหตุสมผลในตัวมันเอง (เช่น ผ่านผัสสะหรือความจำ) แพลนทิงกาขยายขอบเขตนี้รวมถึงความเชื่อในพระเจ้าว่าเป็น "ความเชื่อพื้นฐานที่เหมาะสม"

คุณลักษณะหรือการรวมกันของคุณลักษณะในวัตถุหรือมโนทัศน์ที่ก่อให้เกิดความพึงพอใจทางประสาทสัมผัสหรือทางจิตใจ เป็นหัวข้อหลักของสุนทรียศาสตร์

แนวคิดพื้นฐานที่สุดในอภิปรัชญา หมายถึงการมีอยู่หรือสิ่งที่มีอยู่

แยกความแตกต่างจาก "สิ่งที่มีอยู่" (Entities/Beings) ภาวะ (Sein) คือประเด็นพื้นฐานของภววิทยา—ซึ่งถามว่าการที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งจะมีอยู่ขึ้นมาได้นั้นมีความหมายว่าอย่างไร

แนวคิดพื้นฐานในทางอภิปรัชญาที่อ้างถึงการดำรงอยู่ด้วยตัวมันเอง ไฮเดกเกอร์แยกแยะระหว่าง "สิ่งที่มีอยู่" (หน่วยตัวตน) และ "ความเป็นอยู่" (ธรรมชาติของการดำรงอยู่) โดยมุ่งเน้นไปที่ Dasein (การดำรงอยู่ของมนุษย์)

สภาวะทางจิตที่ยึดถือว่าประพจน์หรือข้อตั้งหนึ่งเป็นจริง มักถูกจำแนกให้แตกต่างจากความรู้ ซึ่งความรู้นั้นต้องการการให้เหตุผลสนับสนุนและความจริง

สภาวะทางจิตที่ถือว่าประพจน์หนึ่งเป็นจริง ในทางญาณวิทยา ความเชื่อถือเป็นองค์ประกอบหนึ่งของนิยามความรู้แบบดั้งเดิม (ความเชื่อที่จริงและมีเหตุผลรองรับ)

(จริยศาสตร์) ความตั้งใจที่จะทำความดีและส่งเสริมความสุขของผู้อื่น; การกระทำด้วยความกรุณาหรือความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

แนวโน้มตามธรรมชาติที่จะทำความดีหรือปรารถนาดีต่อผู้อื่น ฮูมโต้แย้งว่าความเมตตาปรานีเป็นคุณธรรมตามธรรมชาติและเป็นรากฐานของการตัดสินทางศีลธรรม ซึ่งคัดค้านแนวคิดที่ว่ามนุษย์เห็นแก่ตัวเพียงอย่างเดียว