คำนี้ใช้โดยนักปรัชญาอุดมคติหลังยุคคานท์ เพื่อหมายถึง ความจริงทั้งหมดที่มีอยู่จริง ซึ่งถูกมองว่าเป็น ระบบหนึ่งเดียว ที่รวมทุกสิ่งเข้าไว้ด้วยกัน แม้ว่าจะดูเหมือนว่ามีความหลากหลายมากมายในโลกก็ตาม แนวคิดนี้เชื่อว่า ความหลากหลายนั้นล้วนเกิดมาจาก “ความจริงหนึ่งเดียว” นี้เอง

ความจริงแท้ที่ปราศจากเงื่อนไข ซึ่งอาจเป็นรากฐานของความมีอยู่ทั้งหมดหรือเป็นองค์รวมของสรรพสิ่ง ในทางจิตนิยมมักหมายถึงความจริงสูงสุดหรือพระเจ้า ซึ่งก้าวข้ามข้อจำกัดและการแบ่งแยกทั้งปวง

คำศัพท์ที่เฮเกล (Hegel) และนักจิตนิยมชาวอังกฤษใช้เรียกความจริงหนึ่งเดียวที่ครอบคลุมทุกสิ่งไว้ภายในตัวเอง และไม่ต้องพึ่งพาสิ่งอื่นใดในการดำรงอยู่

ความจริงแท้ที่ปราศจากเงื่อนไข ซึ่งอาจเป็นรากฐานของความมีอยู่ทั้งหมดหรือเป็นองค์รวมของสรรพสิ่ง ในทางจิตนิยมมักหมายถึงความจริงสูงสุดหรือพระเจ้า ซึ่งก้าวข้ามข้อจำกัดและการแบ่งแยกทั้งปวง

คำศัพท์ที่เฮเกล (Hegel) และนักจิตนิยมชาวอังกฤษใช้เรียกความจริงหนึ่งเดียวที่ครอบคลุมทุกสิ่งไว้ภายในตัวเอง และไม่ต้องพึ่งพาสิ่งอื่นใดในการดำรงอยู่

คำแปลจากภาษาเกรีก energeia หรือ entelecheia ของอริสโตเติล หมายถึงสถานะของการเป็นจริงอย่างสมบูรณ์หรือการแสดงออก ตรงข้ามกับ "ภาวะแฝง" (Potentiality)

รูปแบบการมีอยู่ของสิ่งที่ดำรงอยู่จริง แตกต่างจากความเป็นไปได้ (สิ่งที่อาจจะมีอยู่) และความจำเป็น (สิ่งที่ต้องมีอยู่)

มาจากภาษาละติน alter (อื่น) เป็นคำศัพท์ปรัชญาสำหรับ "ความเป็นอื่น" โดยเฉพาะความเป็นอื่นของบุคคลหรือประธานอื่น ซึ่งถูกอภิปรายอย่างโด่งดังโดย เลวินาส (Levinas)

สภาวะของความแตกต่าง; มักใช้ในปรากฏการณ์วิทยาเพื่ออธิบายความแตกต่างพื้นฐานระหว่าง "ตัวตน" (Self) และ "สิ่งที่ไม่ใช่ตัวตน" (Not-Self)

คุณสมบัติของการมีอยู่ได้ด้วยตนเอง (จากภาษาละติน a se ) โดยเคร่งครัดแล้วใช้กับพระเจ้าในเทวนิยมแบบคลาสสิก หมายถึงพระเจ้าไม่ต้องพึ่งพาสิ่งอื่นใดเพื่อการดำรงอยู่

การมีอยู่ด้วยตนเองหรือการกำเนิดด้วยตนเอง; คุณลักษณะทางอภิปรัชญาของสิ่งที่การดำรงอยู่มาจากธรรมชาติของตัวมันเอง

แนวคิดพื้นฐานที่สุดในอภิปรัชญา หมายถึงการมีอยู่หรือสิ่งที่มีอยู่

แยกความแตกต่างจาก "สิ่งที่มีอยู่" (Entities/Beings) ภาวะ (Sein) คือประเด็นพื้นฐานของภววิทยา—ซึ่งถามว่าการที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งจะมีอยู่ขึ้นมาได้นั้นมีความหมายว่าอย่างไร

แนวคิดพื้นฐานในทางอภิปรัชญาที่อ้างถึงการดำรงอยู่ด้วยตัวมันเอง ไฮเดกเกอร์แยกแยะระหว่าง "สิ่งที่มีอยู่" (หน่วยตัวตน) และ "ความเป็นอยู่" (ธรรมชาติของการดำรงอยู่) โดยมุ่งเน้นไปที่ Dasein (การดำรงอยู่ของมนุษย์)

คำศัพท์ของ ฌ็อง-ปอล ซาทร์ (pour-soi) สำหรับรูปแบบการมีอยู่ของความตระหนักรู้ (จิตสำนึก); มีลักษณะเด่นคือเสรีภาพและความไม่สมบูรณ์

ประเภทของภาวะที่ตระหนักรู้ถึงการมีอยู่ของตนเอง ซึ่งสร้างช่องว่างหรือ "ความว่างเปล่า" ขึ้นภายในตนเอง

คำศัพท์ของซาทร์ (en-soi) สำหรับความจริงที่ไม่มีความตระหนักรู้ เช่น วัตถุและสิ่งของ เป็นสิ่งที่สมบูรณ์ คงที่ และแข็งทื่อ

สิ่งที่เป็นอย่างที่มันเป็น; ความเป็นบวกล้วนๆ ของการมีอยู่โดยปราศจากการปฏิเสธหรือความสัมพันธ์กับสิ่งอื่น

แนวคิดที่เป็นเอกภาพของไฮเดกเกอร์ (In-der-Welt-sein) ที่อธิบายการมีอยู่ของมนุษย์ว่าไม่ใช่ประธานที่แยกตัวสังเกตวัตถุ แต่เป็นสิ่งที่เข้าไปพัวพันอยู่ในบริบทของความหมายอยู่แล้ว

การปฏิเสธการแยกจิตและโลกออกจากกันแบบเดส์การตส์; การเป็นมนุษย์คือการพำนักอยู่ในโลกแห่งเครื่องมือและความห่วงใยเชิงปฏิบัติ

แนวคิดของไฮเดกเกอร์ (Sein-zum-Tode) ที่ว่าการมีอยู่ของมนุษย์โดยพื้นฐานแล้วมุ่งไปสู่จุดจบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

การยอมรับความตายในฐานะความเป็นไปได้ในปัจจุบันที่กำหนดโครงสร้างชีวิตทั้งหมด และมอบความเร่งด่วนให้แก่ชีวิต

คำศัพท์ของไฮเดกเกอร์ (Mitsein) ที่ชี้ว่าการมีอยู่ของมนุษย์เป็นเรื่องทางสังคมโดยเนื้อแท้; เราไม่ได้มีอยู่โดยลำพังแล้วค่อยไปสัมพันธ์กับผู้อื่น แต่เรา "อยู่ร่วม" กับผู้อื่นอยู่เสมอแล้ว

โครงสร้างทางภววิทยาของดาไซน์ที่มีความเป็นชุมชนเป็นสาระสำคัญ ซึ่งตรงข้ามกับสอลลิปซิสม์ (ลัทธิตัวกูของกู)

(สันสกฤต) ความศรัทธาภักดี ความรัก หรือความผูกพันต่อพระเจ้า ซึ่งแสดงนัยถึงความสัมพันธ์ส่วนบุคคลระหว่างผู้ศรัทธากับเทพเจ้า

(สันสกฤต) มรรควิถีแห่งการรวมเป็นหนึ่งกับพระผู้เป็นเจ้าผ่านความรักและความภักดีอย่างแรงกล้า เป็นหนึ่งในโยคะหรือหนทางหลักในปรัชญาฮินดู

สถานะของประพจน์หรือเหตุการณ์ที่เป็นจริงแต่อาจจะเป็นเท็จก็ได้; มันไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นและไม่ได้เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

สิ่งที่การมีอยู่ของมันไม่จำเป็น; มันต้องพึ่งพาสิ่งอื่นในการดำรงอยู่ ต่างจากสิ่งที่มีอยู่จำเป็น

สถานะของประพจน์ที่ไม่ใช่ทั้งความจริงที่จำเป็นหรือความเท็จที่จำเป็น ในทัศนะของรอรตี ภาษา ตัวตน และชุมชนของเราเป็นผลผลิตของกาลเวลาและความบังเอิญ ไม่ใช่ความจริงที่จำเป็น

คุณสมบัติของการไม่ขาดตอนหรือต่อเนื่อง ความต่อเนื่องทางกาล-อวกาศมักถูกอ้างว่าเป็นเกณฑ์สำหรับการดำรงอยู่ต่อเนื่องของวัตถุ

ขอบเขตหรืออนุกรมที่ต่อเนื่องกัน เช่น พื้นที่หรือเวลา ซึ่งสามารถแบ่งย่อยได้ไม่รู้จบและไม่มีช่องว่าง

ในทางอภิปรัชญา คือการยุติลงอย่างถาวรของการมีอยู่หรือความตระหนักรู้ เอปิคูรัสโต้แย้งว่า "ความตายไม่เป็นอะไรสำหรับเรา" เพราะเมื่อเราอยู่ ความตายก็ไม่อยู่ และเมื่อความตายมาถึง เราก็ไม่อยู่แล้ว

นักอัตถิภาวนิยมมองว่าภาวะต้องตายไม่ใช่เพียงข้อเท็จจริงทางชีววิทยา แต่เป็นโครงสร้างทางภววิทยาที่นิยามชีวิต ซึ่งมอบความเร่งด่วนและความแท้จริงให้กับชีวิต (ภาวะมุ่งสู่ความตาย)

ทฤษฎีต่างๆ ในนัยที่ว่าเลขคณิตเป็นทฤษฎีหนึ่ง จะถือว่า “ตัดสินได้” (decidable) หากมีระบบรูปแบบนิยม (formalizations) สำหรับทฤษฎีเหล่านั้นที่มีความสมบูรณ์ (COMPLETE) ในระบบที่ไม่มีประพจน์แบบ ไม่แน่นอน (CONTINGENT) เช่น ระบบรูปแบบนิยมของเลขคณิต สูตรที่สร้างขึ้นอย่างถูกรูปแบบ (well-formed formula) จะตัดสินได้ก็ต่อเมื่อตัวมันเองหรือนิเสธของมันเป็นทฤษฎีบท ทว่าในกรณีที่มีประพจน์แบบไม่แน่นอนเข้ามาเกี่ยวข้อง สูตรที่สร้างขึ้นอย่างถูกรูปแบบจะตัดสินได้ก็ต่อเมื่อเราสามารถพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นจริงทางตรรกะ เท็จทางตรรกะ หรือไม่เป็นทั้งสองอย่าง กระบวนการตัดสิน (decision procedure ซึ่งเป็นอัลกอริทึมประเภทหนึ่ง) ช่วยให้เราตัดสินเรื่องนี้ได้ด้วยวิธีการที่เป็นเครื่องจักรกล เพียงแค่ทำตามกฎในจำนวนขั้นตอนที่จำกัด กระบวนการตัดสินมีอยู่จริงสำหรับแคลคูลัสเชิงประพจน์และแคลคูลัสเชิงภาคแสดงเอกบท แต่โดยทั่วไปแล้วจะไม่มีในระบบที่ซับซ้อนกว่านั้น การพิสูจน์ว่ามีหรือไม่มีกระบวนการเช่นนี้ถูกเรียกว่าเป็น คำตอบเชิงบวกหรือเชิงลบต่อ “ปัญหาการตัดสิน” ตามลำดับ โดยคำตอบเชิงลบสำหรับแคลคูลัสเชิงภาคแสดงคือ ทฤษฎีบทของเชิร์ช (1936) [2]

หนึ่งในปฏิทรรศน์เรื่องการเคลื่อนที่ของซีโน: ในการไปถึงเป้าหมาย คนเราต้องเดินทางผ่านครึ่งทางก่อน จากนั้นก็ครึ่งหนึ่งของระยะทางที่เหลือ และเป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ อย่างอนันต์ ซึ่งนัยว่าการเคลื่อนที่เป็นไปไม่ได้

ภารกิจที่ประกอบด้วยการปฏิบัติการจำนวนอนันต์นับได้ ซึ่งพัฒนามาจากปฏิทรรศน์ของซีโน ใช้ในอภิปรัชญาเพื่อทดสอบสัญชาตญาณเกี่ยวกับอนันตภาพและเวลา

คุณสมบัติที่ทำให้วัตถุมีศักยภาพที่จะแสดงพฤติกรรมบางอย่างภายใต้เงื่อนไขเฉพาะ (เช่น ความเปราะ คือแนวโน้มที่จะแตกเมื่อถูกกระแทก)

ทัศนะที่ว่าแนวโน้ม/อำนาจ เป็นคุณสมบัติภายในที่มีอยู่จริงของวัตถุ ไม่สามารถลดทอนลงเป็นคุณสมบัติเชิงประเภท (Categorical) หรือกฎธรรมชาติได้

หลักคำสอนเทวนิยมแบบคลาสสิกที่ว่าพระเจ้าปราศจากชิ้นส่วนองค์ประกอบ; สารัตถะและการมีอยู่ของพระเจ้าเป็นสิ่งเดียวกัน และพระเจ้าไม่ได้ มี คุณลักษณะ (เช่น ความดี) แต่ เป็น คุณลักษณะเหล่านั้น

เกี่ยวข้องกับความเรียบง่าย เป็นทัศนะแบบโทมัส อไควนัส ที่ว่าพระเจ้าคือภาวะจริงล้วนๆ โดยไม่มีภาวะแฝง (Potentiality) หมายความว่าพระเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือดีขึ้นกว่าเดิมได้ (เพราะสมบูรณ์แล้ว)