ชื่อภาษาละตินที่ลูเครเทียสใช้เรียก "การเบี่ยงเบน" ที่ทำนายไม่ได้ของอะตอม ซึ่งเปิดช่องให้มีเจตจำนงเสรีในจักรวาลที่เป็นวัตถุนิยม

การเบี่ยงเบนเพียงเล็กน้อยที่สุดของอะตอมจากเส้นทางตรง ป้องกันไม่ให้จักรวาลกลายเป็นห่วงโซ่ของการชนกันที่ถูกกำหนดไว้อย่างตายตัว

หลักการพื้นฐานของเดส์การตส์ แม้ว่าคนเราจะสงสัยในทุกสิ่ง แต่การกระทำแห่งความสงสัย (การคิด) ย่อมพิสูจน์การมีอยู่ของประธานผู้คิด

ถือเป็นความแน่นอนประการแรกในปรัชญาสมัยใหม่ ซึ่งสถาปนาตัวตนให้เป็นสารัตถะทางจิตที่แยกต่างหาก

ภาษาละตินหมายถึง "ข้าพเจ้าคิด ข้าพเจ้าจึงดำรงอยู่" หลักการพื้นฐานของเดส์การตส์ โดยโต้แย้งว่าแม้คนเราจะสงสัยในทุกสิ่งทุกอย่างได้ แต่เราไม่อาจสงสัยในการดำรงอยู่ของตัวตนที่กำลังทำการสงสัย (คิด) นั้นได้

การกระทำหรือกระบวนการทางจิตในการได้มาซึ่งความรู้และความเข้าใจผ่านความคิด ประสบการณ์ และประสาทสัมผัส

ปริศนาที่ว่าวัตถุสองชิ้นที่แตกต่างกัน สามารถครอบครองพื้นที่เดียวกันในเวลาเดียวกันได้หรือไม่

ทัศนะที่ว่าดินเหนียวประกอบสร้างเป็นรูปปั้น แต่ไม่ได้เป็นสิ่งเดียวกับรูปปั้น เพราะทั้งสองมีเงื่อนไขการดำรงอยู่ที่ต่างกัน

ทัศนะที่ว่าเจตจำนงเสรีและนิยตินิยมเป็นแนวคิดที่เข้ากันได้ และเป็นไปได้ที่จะเชื่อในทั้งสองสิ่งโดยไม่ขัดแย้งกัน

รูปแบบหนึ่งของสรรพวิสัยนิยมที่โต้แย้งว่านิยตินิยมเป็นจริง แต่เรากระทำ "อย่างอิสระ" เมื่อการกระทำเกิดจากความปรารถนาของตัวเราเอง

ข้อเสนอที่ว่าเสรีเจตจำนงและนิยตนิยมสามารถเข้าคู่กันได้ และเป็นไปได้ที่จะเชื่อในทั้งสองอย่างโดยไม่ขัดแย้งทางตรรกะ

ในทฤษฎีมัดรวม ความสัมพันธ์ที่ยึดโยงระหว่างคุณสมบัติต่างๆ ที่เป็นของวัตถุเฉพาะสิ่งเดียวกัน

สถานะของการครอบครองตำแหน่งกาล-อวกาศเดียวกัน

ความคิดทั่วไปหรือภาพตัวแทนในใจซึ่งสอดคล้องกับกลุ่มของวัตถุหรือคุณสมบัติต่างๆ

ทฤษฎีทางปรัชญาที่ว่ามโนทัศน์สากล (สิ่งสากล) มีอยู่เฉพาะในจิตใจเท่านั้น และไม่มีความเป็นจริงเชิงวัตถุวิสัยภายนอกการเป็นตัวแทนทางจิต

สิ่งที่ดำรงอยู่ในพื้นที่และเวลา และสามารถมีความสัมพันธ์ทางเหตุปัจจัยได้ ตรงข้ามกับวัตถุนามธรรม

สิ่งเฉพาะที่เป็นปัจเจก เช่น โต๊ะ ดาวฤกษ์ และผู้คน ตรงข้ามกับสากลลักษณ์หรือตัวเลข

เงื่อนไขที่จะต้องมีอยู่เพื่อให้เหตุการณ์เกิดขึ้น แม้ว่าลำพังตัวมันเองอาจจะไม่เพียงพอก็ตาม

เงื่อนไขที่หากมีอยู่ จะรับประกันการเกิดขึ้นของเหตุการณ์

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีภายในจิตใจซึ่งทำหน้าที่เป็นเครื่องชี้นำว่าการกระทำของตนนั้นถูกหรือผิด

สภาวะของการตระหนักและตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อม; โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุณภาพเชิงจิตวิสัยของประสบการณ์

แง่มุมด้านความรู้สึกของสภาวะทางจิต; ประสบการณ์ดิบของผัสสะ

ทัศนะที่ว่าคุณสมบัติเชิงบรรทัดฐานขึ้นอยู่กับผลลัพธ์เท่านั้น ในทางจริยศาสตร์ คือลัทธิที่ถือว่าศีลธรรมของการกระทำจะต้องถูกตัดสินโดยอาศัยผลลัพธ์ของมันเพียงอย่างเดียว

ส่วนหนึ่งหรือธาตุหนึ่งขององค์รวม ในทางอภิปรัชญา การถกเถียงมุ่งเน้นว่าข้อเท็จจริงมีองค์ประกอบหรือไม่

หน่วยก่อสร้างพื้นฐานที่สุดของความจริงซึ่งเรียบง่ายและแบ่งแยกไม่ได้

ทัศนะที่ว่าแง่มุมบางอย่างของความจริง (เช่น เงินตรา เพศสภาพ) ถูกสร้างและหล่อเลี้ยงไว้โดยธรรมเนียมปฏิบัติทางสังคม

แนวคิดที่ว่าโลกที่เรารู้นั้นประกอบสร้างขึ้นบางส่วนจากมโนทัศน์และประเภทที่เราใช้ในการตีความโลก

สถานะของประพจน์หรือเหตุการณ์ที่เป็นจริงแต่อาจจะเป็นเท็จก็ได้; มันไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นและไม่ได้เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

สิ่งที่การมีอยู่ของมันไม่จำเป็น; มันต้องพึ่งพาสิ่งอื่นในการดำรงอยู่ ต่างจากสิ่งที่มีอยู่จำเป็น

สถานะของประพจน์ที่ไม่ใช่ทั้งความจริงที่จำเป็นหรือความเท็จที่จำเป็น ในทัศนะของรอรตี ภาษา ตัวตน และชุมชนของเราเป็นผลผลิตของกาลเวลาและความบังเอิญ ไม่ใช่ความจริงที่จำเป็น

ในทางตรรกศาสตร์และอภิปรัชญา หมายถึงสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องเป็นจริงหรือไม่จำเป็นต้องดำรงอยู่ เป็นสิ่งที่อาจเป็นอย่างอื่นได้

คุณสมบัติของการไม่ขาดตอนหรือต่อเนื่อง ความต่อเนื่องทางกาล-อวกาศมักถูกอ้างว่าเป็นเกณฑ์สำหรับการดำรงอยู่ต่อเนื่องของวัตถุ

ขอบเขตหรืออนุกรมที่ต่อเนื่องกัน เช่น พื้นที่หรือเวลา ซึ่งสามารถแบ่งย่อยได้ไม่รู้จบและไม่มีช่องว่าง

ทฤษฎีทางจริยธรรมหรือการเมืองที่ว่าปัจเจกบุคคลมักจะกระทำตามผลประโยชน์ส่วนตน และรูปแบบสังคมที่ดีที่สุดคือสังคมที่ตั้งอยู่บนข้อตกลงร่วมกันที่จะยอมรับอำนาจส่วนกลางเพื่อหลีกเลี่ยง "สภาวะธรรมชาติ"

ความไม่ลงรอยกันทางตรรกะระหว่างประพจน์สองประพจน์ขึ้นไป ข้อความที่ขัดแย้งกันไม่สามารถเป็นจริงพร้อมกันได้

ในอภิปรัชญาของเฮเกลและมาร์กซ์ หมายถึงความตึงเครียดหรือความขัดแย้งที่มีพลวัตภายในระบบ ซึ่งขับเคลื่อนการเปลี่ยนแปลง