ในปรัชญาของล็อค หมายถึงกรรมโดยตรงของการรับรู้ ความคิด หรือความเข้าใจ เป็นตัวแทนของสิ่งใดก็ตามที่เป็นเป้าหมายของความเข้าใจเมื่อมนุษย์คิด

หมายถึงต้นแบบที่เป็นนิรันดร์ ไร้พื้นที่ และไม่เปลี่ยนแปลง ซึ่งดำรงอยู่ในปริมณฑลที่แยกต่างหากจากโลกวัตถุ (แบบของเพลโต)

ในลัทธิประจักษนิยมอังกฤษ หมายถึงวัตถุโดยตรงของการรับรู้หรือความคิด ล็อคนิยามว่าเป็น "อะไรก็ตามที่เป็นวัตถุแห่งความเข้าใจเมื่อมนุษย์คิด" ฮูมแยกแยะ "ไอเดีย" ที่เลือนลางออกจาก "ประทับใจ" (Impressions) ที่แจ่มชัด

ทัศนะทางอภิปรัชญาที่ว่าความจริงประกอบด้วยจิตและมโนภาพของจิตเท่านั้น วัตถุทางกายภาพไม่มีอยู่จริงนอกเหนือไปจากการถูกรับรู้

ทัศนะที่ว่าความจริงทั้งหมดเป็นองค์รวมหนึ่งเดียวของจิตหรือเหตุผล (Spirit) ที่พัฒนาผ่านประวัติศาสตร์

ทัศนะทางอภิปรัชญาที่ว่าความจริงเป็นเรื่องของจิตหรือวิญญาณโดยพื้นฐาน ไม่ใช่วัตถุ บาร์คลีย์โต้แย้งว่า "การมีอยู่คือการถูกรับรู้" (esse est percipi) โดยปฏิเสธการมีอยู่ของสารัตถะทางวัตถุที่เป็นอิสระจากจิต

ความสัมพันธ์ที่สิ่งหนึ่งมีต่อตัวมันเองเท่านั้น สิ่งสองสิ่งจะมีเอกลักษณ์เชิงจำนวนร่วมกันได้ก็ต่อเมื่อมันเป็นสิ่งเดียวกันอย่างแท้จริง

ปัญหาทางอภิปรัชญาว่าบุคคลหรือวัตถุยังคงเป็นสิ่งเดิมได้อย่างไรแม้จะมีการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพและจิตใจเมื่อเวลาผ่านไป

ความสัมพันธ์ที่สิ่งหนึ่งมีต่อตัวมันเองเท่านั้น คริปคีเสนอเรื่อง "เอกลักษณ์ที่จำเป็น" (เช่น ถ้าดาวประจำเมืองคือดาวประกายพรึก มันก็จำเป็นต้องเป็นเช่นนั้น) และอภิปรายเรื่องเอกลักษณ์ส่วนบุคคลและเอกลักษณ์ของชนิดธรรมชาติข้ามโลกที่เป็นไปได้

หลักการของไลบ์นิซที่ระบุว่าไม่มีสิ่งสองสิ่งที่แตกต่างกันจะเหมือนกันทุกประการ หากสิ่งสองสิ่งมีคุณสมบัติร่วมกันทุกประการ พวกมันก็คือสิ่งเดียวกัน (เป็นเอกลักษณ์เดียวกัน)

หลักการพื้นฐานของตรรกะที่ระบุว่าสิ่งหนึ่งย่อมเหมือนกับตัวมันเอง (A คือ A) ซึ่งเป็นหนึ่งในกฎแห่งความคิดแบบดั้งเดิมสามประการ

ระบบความคิดและอุดมคติ โดยเฉพาะที่เป็นรากฐานของนโยบายเศรษฐกิจหรือการเมือง ในลัทธิมาร์กซ์ อุดมการณ์มักหมายถึง "จิตสำนึกที่ผิดพลาด" (False Consciousness) คือความคิดที่บิดเบือนความเป็นจริงเพื่อสร้างความชอบธรรมให้อำนาจของชนชั้นปกครอง

คำศัพท์ของ ฟรานซิส เบคอน สำหรับข้อผิดพลาดและอคติที่เป็นระบบซึ่งขัดขวางการคิดที่ชัดเจนและการสืบสวนทางวิทยาศาสตร์ ได้แก่ เทวรูปแห่งเผ่าพันธุ์ (ธรรมชาติมนุษย์), ถ้ำ (ปัจเจกบุคคล), ตลาด (ภาษา), และโรงละคร (ระบบปรัชญา)

ในปรัชญาของฟรานซิส เบคอน หมายถึง ความผิดพลาด อคติ หรือความเข้าใจผิดต่างๆ ของจิตใจที่ขัดขวางการค้นพบความจริง เบคอนจำแนกทิฐิออกเป็นสี่ประเภท ได้แก่ ทิฐิของเผ่าพันธุ์ ทิฐิของถ้ำ ทิฐิของตลาด และทิฐิของโรงละคร

ในทฤษฎีการกระทำด้วยวาจาของ เจ.แอล. ออสติน คือการกระทำที่เกิดขึ้น *ใน* การพูดสิ่งใดสิ่งหนึ่ง (เช่น การสัญญา, การออกคำสั่ง, การเตือน) ซึ่งตรงข้ามกับการแค่เปล่งถ้อยคำ (Locutionary) หรือผลกระทบที่เกิดขึ้น (Perlocutionary)

ภาพลวงตาที่หลอกลวงหรือการตีความผิดพลาดของสิ่งกระตุ้นทางประสาทสัมผัส ในทางปรัชญา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในบริบทของญาณวิทยา มีการศึกษาเพื่อแยกแยะระหว่างสิ่งที่ปรากฏกับความเป็นจริง (ดูเพิ่มเติม: มายา)

ฟรอยด์นิยามความเชื่อทางศาสนาว่าเป็นภาพลวงตา ไม่ใช่เพราะมันเป็นเท็จเสมอไป แต่เพราะมันเกิดจากความปรารถนาของมนุษย์ (การเติมเต็มความปรารถนา) โดยเฉพาะความต้องการการปกป้องและความสะดวกสบาย มากกว่าจะเกิดจากความเป็นจริง

ความสามารถของจิตใจในการสร้างภาพ ความคิด และความรู้สึกโดยปราศจากการป้อนข้อมูลโดยตรงจากประสาทสัมผัส มักจำแนกเป็น "จินตนาการเชิงสร้างสรรค์" (creative) และ "จินตนาการเชิงหวนรำลึก" (recall)

สำหรับซาทร์ จินตนาการคือโครงสร้างพื้นฐานของจิตสำนึก ("จินตภาพ") ที่ช่วยให้มนุษย์สามารถปฏิเสธความเป็นจริงและวางตำแหน่งวัตถุในฐานะสิ่งที่ไม่มีอยู่หรือขาดหายไป มันเชื่อมโยงอย่างสำคัญกับเสรีภาพของมนุษย์

แนวคิดทางปรัชญาและเทววิทยาที่ว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือความจริงสูงสุดดำรงอยู่ภายในโลกทางกายภาพและจิตวิญญาณของมนุษย์ ตรงข้ามกับภาวะที่อยู่เหนือโลก

การดำรงอยู่หรือคงอยู่ภายใน เดอเลิกซ์พัฒนาแนวคิด "ระนาบแห่งภาวะในมันเอง" (Plane of Immanence) โดยปฏิเสธภาวะอดิสัย (สิ่งใดๆ ที่อยู่เหนือหรือพ้นไปจากโลก เช่น พระเจ้าหรือแบบของเพลโต) และโต้แย้งว่าชีวิตและความคิดถูกบรรจุอยู่อย่างสมบูรณ์ภายในโลกนี้เอง

ชื่อที่บาร์คลีย์เรียกปรัชญาของเขา (จิตวิสัยนิยม) ซึ่งปฏิเสธการมีอยู่ของสารัตถะทางวัตถุ (สสาร) เขาโต้แย้งว่ามีเพียงจิตและไอเดียเท่านั้นที่มีอยู่จริง

การดำรงอยู่ต่อไปของวิญญาณหรือตัวตนหลังจากการตายทางกายภาพ ใน Phaedo เพลโตโต้แย้งว่าวิญญาณเป็นสิ่งไม่ประกอบรูปจึงไม่อาจเสื่อมสลายได้

ทัศนะแบบสโกลาสติกที่ว่าวิญญาณมีภาวะแห่งการคงอยู่โดยตัวมันเองและไม่ถูกทำลายไปพร้อมกับร่างกาย

การดำรงอยู่ที่ดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดหลังความตาย เพลโตโต้แย้งเรื่องความเป็นอมตะของวิญญาณในบทสนทนาเฟโด โดยอิงจากธรรมชาติของ "แบบ" และความเรียบง่ายของวิญญาณ

คุณสมบัติของการไม่เปลี่ยนแปร มักใช้ในอภิปรัชญาเชิงเทววิทยาเพื่อบรรยายธรรมชาติของพระเจ้าว่าสมบูรณ์จนไม่มีความจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง

ในทางจริยศาสตร์ หมายถึง ข้อบัญญัติหรือกฎเกณฑ์ของการกระทำ อิมมานูเอล คานท์ จำแนก “คำสั่งแบบมีเงื่อนไข” (คำสั่งที่มีเงื่อนไข เช่น “ถ้าคุณต้องการ X จงทำ Y”) และ “คำสั่งเด็ดขาด” (หน้าที่ทางศีลธรรมที่สมบูรณ์)

ในจริยศาสตร์ของคานท์ คือสูตรของคำสั่งแห่งเหตุผล ซึ่งแสดงออกด้วยคำว่า "ควรจะ" คานท์แยกแยะระหว่างคำสั่งแบบมีเงื่อนไข (Hypothetical) และคำสั่งเด็ดขาด (Categorical) ที่เป็นกฎศีลธรรมไร้เงื่อนไข

ในปรัชญาของเดวิด ฮูม, ข้อมูลโดยตรงและชัดเจนจากประสบการณ์ทางประสาทสัมผัส (ความรู้สึก, อารมณ์, และความรู้สึกทางใจ) ซึ่งเป็นที่มาของความคิดทั้งหมดของเรา

คำศัพท์ของฮูมสำหรับการรับรู้ที่เกิดขึ้นทันทีและแจ่มชัดจากประสบการณ์ (ความรู้สึก, กิเลส, อารมณ์) ในขณะที่ปรากฏต่อจิตวิญญาณครั้งแรก แยกแยะจาก "ไอเดีย" ซึ่งเป็นสำเนาที่เลือนลางของความประทับใจที่ใช้ในการคิด

แนวคิดของคูห์นที่ว่ากระบวนทัศน์ทางวิทยาศาสตร์ที่แข่งขันกัน (เช่น ฟิสิกส์นิวตันเทียบกับไอน์สไตน์) มีความแตกต่างกันในแนวคิด วิธีการ และโลกทัศน์มากจนไม่สามารถเปรียบเทียบหรือวัดด้วยมาตรฐานร่วมกันได้โดยตรง

สภาวะของการไม่มีร่างกายหรือส่วนขยายในพื้นที่ เช่น จิต (Res Cogitans) ในทัศนะทวิภาคนิยมของเดส์การตส์