สภาวะแห่งความรู้ ความเข้าใจ หรือการหยั่งรู้ทางจิตวิญญาณที่สมบูรณ์แบบ ในทางประวัติศาสตร์ยุโรป (ยุคเรืองปัญญา) หมายถึงขบวนการทางปัญญาที่เน้นเหตุผลและปัจเจกนิยมเป็นหลักแทนจารีตประเพณี

ขบวนการทางปรัชญาในศตวรรษที่ 18 ซึ่งมีลักษณะเด่นคือความเชื่อในพลังของเหตุผลมนุษย์และการปฏิรูปหลักการทางการเมือง ศาสนา และการศึกษา คานท์นิยามว่าเป็น "การหลุดพ้นของมนุษย์จากภาวะที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นทางความคิด" (Immaturity) พร้อมกับคำขวัญว่า "Sapere aude" (จงกล้าที่จะใช้ปัญญา)

ปัญหาที่นำเสนอในบทสนทนายูไทโฟรของเพลโต: "สิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์เป็นที่รักของพระเจ้าเพราะมันศักดิ์สิทธิ์ หรือมันศักดิ์สิทธิ์เพราะมันเป็นที่รักของพระเจ้า?" คำถามนี้ท้าทายทฤษฎีเทวบัญชา (Divine Command Theory) โดยชี้ว่าศีลธรรมอาจเป็นเรื่องตามอำเภอใจ (ถ้าขึ้นอยู่กับประสงค์ของพระเจ้า) หรือเป็นสิ่งที่มีอยู่เป็นอิสระจากพระเจ้า

(กรีก: "ไม่มีที่ใด") สถานที่หรือสภาวะในจินตนาการซึ่งทุกสิ่งสมบูรณ์พร้อม ในทางปรัชญาการเมือง หมายถึง สังคมอุดมคติที่โดดเด่นด้วยความกลมกลืน ความยุติธรรม และการปราศจากความชั่วร้ายทางสังคม

ชุมชนหรือสังคมสมมติที่มีคุณสมบัติที่น่าพึงพอใจอย่างยิ่งหรือเกือบจะสมบูรณ์แบบสำหรับพลเมือง มักใช้เป็นเครื่องมือในการวิพากษ์วิจารณ์ระบบสังคมและการเมืองที่มีอยู่จริง

หลักคำสอนของสัตธรรมวาท (Accidentalism) ในปรัชญาอินเดีย แนวคิดนี้มักเกี่ยวข้องกับสำนักจารวากะ ซึ่งเชื่อว่าโลกและเหตุการณ์ต่าง ๆ เกิดขึ้นโดยความบังเอิญหรือโอกาสเท่านั้น โดยปราศจากเหตุปัจจัยที่กำหนดหรือวัตถุประสงค์แห่งเทวะ

หนึ่งในคัมภีร์พระเวททั้งสี่ ส่วนใหญ่ประกอบด้วยสูตรสำหรับการบูชายัญ (ยชุส) และพิธีกรรมต่างๆ ที่พราหมณ์ผู้ประกอบพิธีจะต้องปฏิบัติ คัมภีร์นี้เป็นพื้นฐานทางด้านพิธีกรรมให้แก่พัฒนาการทางปรัชญาในยุคต่อมาในคัมภีร์พราหมณะและอุปนิษัท

(สันสกฤต) ข้อปฏิบัติทางศีลธรรม: เป็นองค์แรก (อังคะ) ในอัษฎางคโยคะของปตัญชลี ประกอบด้วยข้อปฏิบัติทางศีลธรรม 5 ประการ ได้แก่ อหิงสา (ความไม่เบียดเบียน), สัตยะ (ความสัตย์จริง), อัสเตยะ (การไม่ลักขโมย), พรหมจรรย์ (การประพฤติพรหมจรรย์) และอปริครหะ (การไม่ยึดติดในวัตถุ) นอกจากนี้ ในปรัมปราวิทยาอินเดีย ยมะยังหมายถึงเทพเจ้าแห่งความตายและผู้พิพากษาวิญญาณของคนตาย

(ภาษาสันสกฤต) ความพยายาม ความเพียร หรือความบากบั่น ในจิตวิทยาและจริยศาสตร์อินเดีย หมายถึงความเพียรพยายามโดยเจตจำนงที่รู้สำนึก เพื่อบรรลุเป้าหมายที่เฉพาะเจาะจง หรือเพื่อการปฏิบัติบำเพ็ญทางจิตวิญญาณ

ในจักรวาลวิทยา/อภิปรัชญาฮินดู หมายถึงยุคสมัยภายในวงจร 4 ยุค (จตุรยุค) สะท้อนมุมมองเวลาแบบวัฏจักรที่จักรวาลมีการสร้าง รักษา และทำลายเป็นคาบๆ ซึ่งตรงข้ามกับเวลาแบบเส้นตรง ยุคปัจจุบันคือ กลียุค (ยุคแห่งความมืด)

ในจักรวาลวิทยาฮินดู หมายถึงช่วงเวลาหรือยุคภายในวงจรพุทธจักรทั้งสี่ (จตุรยุค) สะท้อนมุมมองเรื่องเวลาแบบเป็นวัฏจักรที่จักรวาลผ่านการสร้างและทำลายเป็นระยะๆ โดยที่คุณธรรม (ธรรมะ) จะเสื่อมถอยลงในแต่ละยุคที่เรียงต่อกัน