แง่มุมเชิงปรากฏการณ์ของชีวิตจิตใจที่เราเข้าถึงได้ด้วยการพินิจภายใน ลักษณะที่ว่า "มันรู้สึกอย่างไร" ของสภาวะทางจิต เช่น ความแดงของดอกกุหลาบ รสชาติของไวน์ หรือความเจ็บของความปวด

คุณภาพเชิงปรากฏการณ์ที่เป็นอัตวิสัยและดิบสดของประสบการณ์ทางจิตสำนึก (เช่น ความแดงของดอกกุหลาบ, รสชาติของไวน์, ความเจ็บของความปวด) มันคือลักษณะที่ว่า "มันรู้สึกอย่างไร" ของสภาวะทางจิต ซึ่งเป็นความท้าทายสำคัญต่อลัทธิกายภาพนิยม

การจำแนกในทางญาณวิทยาที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดจากแนวคิดของจอห์น ล็อค คุณสมบัติปฐมภูมิ (เช่น ขนาด รูปร่าง การเคลื่อนที่ จำนวน) เป็นคุณสมบัติภายในของวัตถุและดำรงอยู่ได้โดยไม่ขึ้นอยู่กับผู้สังเกต ส่วนคุณสมบัติทุติยภูมิ (เช่น สี เสียง รส กลิ่น) คืออำนาจในวัตถุที่จะก่อให้เกิดการรับรู้ทางประสาทสัมผัสในตัวผู้สังเกต และไม่ได้มีลักษณะเหมือนกับตัววัตถุนั้นเอง

คุณสมบัติหรือลักษณะของวัตถุ (เช่น ความขาว ความหวาน) ในระบบ 범주 (Categories) ของอริสโตเติล มันแตกต่างจากสารัตถะและปริมาณ

การแยกแยะของ จอห์น ล็อค: คุณสมบัติปฐมภูมิคือสิ่งที่แยกไม่ออกจากวัตถุ (ขนาด, รูปทรง, การเคลื่อนที่) คุณสมบัติทุติยภูมิคือพลังในวัตถุที่ก่อให้เกิดความรู้สึกในตัวเรา (สี, รสชาติ, กลิ่น) และขึ้นอยู่กับผู้รับรู้

ในทางตรรกศาสตร์ คือวิธีการระบุขอบเขตของคุณสมบัติโดยใช้ตัวดำเนินการ เช่น "ทั้งหมด" (ตัวบ่งปริมาณสากล) และ "บางส่วน" (ตัวบ่งปริมาณอัตถิภาวะ) งานของเฟรเกเรื่องการบ่งปริมาณถือเป็นรากฐานของตรรกะภาคแสดงสมัยใหม่

ทัศนะ (เฮิร์ช) ที่ว่ามีความหมายที่เป็นไปได้มากมายสำหรับตัวบ่งปริมาณ (เช่น "มีอยู่") และข้อโต้แย้งทางภววิทยามักเป็นเพียงข้อโต้แย้งทางภาษาว่าจะใช้ภาษาตัวบ่งปริมาณใด

คุณสมบัติของการสามารถวัดหรือนับได้ ปริมาณที่ไม่ต่อเนื่องเกี่ยวข้องกับจำนวน ปริมาณที่ต่อเนื่องเกี่ยวข้องกับขนาด (เช่น เส้น พื้นผิว)

การศึกษาพื้นฐานเชิงมโนทัศน์และนัยทางอภิปรัชญาของฟิสิกส์ควอนตัม เกี่ยวข้องกับประเด็นต่างๆ เช่น การล่มสลายของฟังก์ชันคลื่น, การซ้อนทับ, ความไม่ประจำที่ และบทบาทของผู้สังเกต

แก่นแท้ของสิ่งสิ่งหนึ่ง "สิ่งที่มันเป็น" (จากภาษาละติน quid แปลว่า "อะไร") ในปรัชญาสกุลความคิด หมายถึงธรรมชาติจำเพาะของสิ่งหนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากการมีอยู่ของมัน (haecceity)

ในปรัชญาสำนักสโกลาสติก หมายถึงสารัตถะหรือ "ความเป็นอะไร" ของวัตถุ—สิ่งที่ทำให้สิ่งหนึ่งเป็นสิ่งที่เป็นอยู่ เป็นคำตอบสำหรับคำถามที่ว่า "Quid est?" (มันคืออะไร?)

ทัศนะ (วิทเกนสไตน์, แมคโดเวลล์) ที่ว่าปรัชญาไม่สามารถแก้ปัญหาทางอภิปรัชญาได้ แต่ทำได้เพียงสลายปัญหาเหล่านั้นโดยแสดงให้เห็นว่ามันเกิดจากความสับสนทางภาษา นำไปสู่สภาวะแห่งความสงบทางปัญญา

จุดยืนทางอภิปรัชญาที่ถือว่าปรัชญาไม่ควรสร้างทฤษฎีที่ซับซ้อน แต่ควรทำให้ปัญหาที่เกิดจากความเข้าใจผิดทางภาษาสงบนิ่งลงหรือสลายไป เชื่อมโยงกับวิทเกนสไตน์ยุคหลังและแมคโดเวลล์

แนวคิดที่ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะทดสอบสมมติฐานทางวิทยาศาสตร์อย่างโดดเดี่ยว เพราะการทดสอบเชิงประจักษ์ต้องอาศัยข้อสมมติพื้นหลัง (สมมติฐานช่วย) อย่างน้อยหนึ่งข้อ หากการทดสอบล้มเหลว เราจะไม่รู้ว่าสมมติฐานหลักหรือข้อสมมติพื้นหลังที่เป็นเท็จ

ที่เกี่ยวข้องกับปรัชญาของ ดับเบิลยู. วี. โอ. ไควน์ มีลักษณะเด่นคือธรรมชาติศาสตร์นิยม, กายภาพนิยม และการปฏิเสธการแบ่งแยกแบบวิเคราะห์-สังเคราะห์ มักเกี่ยวข้องกับการยึดมั่นในความประหยัดทางภววิทยา

ในอภิปรัชญาโบราณและยุคกลาง หมายถึงธาตุที่ห้า (ต่อจาก ดิน น้ำ ลม ไฟ) ซึ่งประกอบเป็นวัตถุบนท้องฟ้า เป็นธาตุที่สมบูรณ์แบบ ไม่เปลี่ยนแปลง และเคลื่อนที่เป็นวงกลมตามธรรมชาติ

กลวิธีทางภาษาที่ใช้เพื่อ "กล่าวถึง" คำหรือวลี แทนที่จะ "ใช้" คำนั้น การแยกแยะนี้สำคัญมากในทางตรรกศาสตร์เพื่อหลีกเลี่ยงปฏิทรรศน์ เช่น "ชิคาโก" มีเจ็ดตัวอักษร (กล่าวถึง) แต่ ชิคาโก เป็นชื่อเมือง (ใช้)